Ξέρω… Η πρώτη σου αντίδραση θα είναι: «τι μάρκα μαλάκας είναι αυτός;» και –πίστεψέ με- και εγώ έτσι θα είχα αντιδράσει! Όμως έχω μεγαλώσει και επειδή τα «πριν» είναι περισσότερα από τα «μετά», δεν θέλω άλλες ανούσιες «εκπτώσεις», δεν θέλω άλλους «αδιάφορους» ανθρώπους στη ζωή μου, δεν θέλω άλλα «κατά συνθήκη» ψέματα, δεν θέλω μερικά (και μερικούς) ακόμα «δήθεν» και ακόμα περισσότερα «πρέπει»…

Δεν έχω λόγο να αποδείξω κάτι, ούτε ζητάω από κανέναν να μου αποδείξει κάτι… Δεν θα σε πάρω τηλέφωνο για να σου αποδείξω ότι ενδιαφέρομαι για σένα, ούτε θέλω να με πάρεις αν δεν το νιώθεις!

Δεν θα γελάσω με τα ηλίθια αστεία σου, ούτε θα σε κάνω παρέα γιατί δεν αντέχω την μοναξιά μου… Την αντέχω μια χαρά, πίστεψέ με! Και μη διανοηθείς να με καλέσεις για να μου δείξεις πόσο γαμάτος, κοινωνικός, αποδεκτός τύπος είσαι… Γιατί είμαι έξυπνος και θα το καταλάβω και όταν αποφασίσω ότι είμαι έξυπνος δεν το χω σε τίποτα να σε κάνω να νιώσει πολύ, μα πάρα πολύ άσχημα (που έλεγε και η συγχωρεμένη η Μαλβίνα)!

Σε βαριέμαι…

Και έχω δύο δρόμους να διαλέξω… Ή να στο πω στα μούτρα (και αν είσαι έστω και λίγο έξυπνος δεν θα ρωτήσεις «γιατί») και να μην εμφανιστώ, ή να εμφανιστώ και να μετανιώσεις την ώρα και τη στιγμή που επέμεινες να εμφανιστώ… Εσύ αποφασίζεις!

Συνήθως επιλέγω τον πρώτο… Γιατί μέσα σου θα σκεφτείς πόσο μαλάκας και αλαζόνας είμαι και θα είμαστε και οι δύο ευχαριστημένοι… Εσύ γιατί θα το συζητήσεις με την παρέα σου και θα νιώσεις καλά και εγώ, δεν θα χρειαστεί να σε ανεχθώ (ή να σε ειρωνευτώ) βλάκα μου και θα νιώσω ακόμα καλύτερα!

Σε βαριέμαι… γιατί δεν έχεις «αλήθεια»!

Γιατί δεν κάνεις παρέα για την παρέα… Κάνεις παρέα για να αποδείξεις δεν ξέρω σε ποιόν, δεν ξέρω τι!
Δεν έχεις φίλους για τη φιλία… Κάνεις φίλους γιατί κάτι έχεις να κερδίσεις, κάτι να αρπάξεις, κάπου να χωθείς!
Δεν ασχολείσαι με κάτι γιατί σου αρέσει… Ασχολείσαι γιατί αρέσει σε κάποιους άλλους, γιατί στη μίζερη ζωή σου ψάχνεις απεγνωσμένα ένα σημείο επαφής με μια ζωή που δεν την έχεις γιατί δεν την αξίζεις!
Δεν μιλάς γιατί έχεις κάτι να πεις… Μιλάς γιατί έτσι γίνεσαι αρεστός, γίνεσαι κομμάτι της «παρέας» που με τόσο κόπο και τόσα ψέματα κατάφερες να σε «αποδεχτεί»!

Σε βαριέμαι…

Γιατί είσαι τόσο προβλέψιμος, τόσο βαρετά ίδιος… Γιατί είσαι «μανιερίστας» ηθοποιός που αφού διαβάσεις το ρόλο σου και –ειδικά- τους θεατές, δίνεις την ίδια παράσταση, ξανά και ξανά (συνήθως μέτρια) και νιώθεις ευτυχισμένος γιατί κάποιοι χαμογέλασαν… Μόνο που δεν κατάλαβες αν το χαμόγελο ήταν αληθινό, ή ειρωνικό!

Σε βαριέμαι…

Και γι’ αυτό το λόγο δεν θα μπω στον κόπο να σου πω αυτό που θα ήθελες να ακούσεις… Ούτε εσύ, ούτε η «παρέα»! Ούτε θα σε κάνω παρέα για να σου μεγαλώσω το «fun club» σου… Ούτε θα σε πάρω (δήθεν) για να ρωτήσω τι κάνεις με σκοπό να σου ζητήσω κάτι… Θα στο ζητήσω άμεσα και αν θες με βοηθάς, αλλιώς και πάλι «όλα καλά»…
Δεν θα σε φλερτάρω γιατί είσαι «διάσημο τρόπαιο» με ωραία βυζιά… Θα σε φλερτάρω γιατί δεν σε βαριέμαι!

Μεγάλωσα… Και δεν θέλω να βαριέμαι και να σε βαριέμαι!

Θα μου πεις τώρα: «ρε μαλάκα, μεγάλη ιδέα δεν έχεις για τον εαυτό σου;»… Καθόλου, ίσα-ίσα! Επειδή ακριβώς δεν έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου στα λέω όλα αυτά.

Γιατί θέλω να είσαι καλύτερος από μένα… Γιατί θέλω να σκεφτείς… Γιατί θέλω να μην κάνεις ανούσιες «εκπτώσεις», να μην επιζητάς τους «αδιάφορους» ανθρώπους στη ζωή σου, να μην λες «κατά συνθήκη» ψέματα, να μην ζεις μία ζωή με πολλά «δήθεν» και ακόμα περισσότερα «πρέπει»…

Και όμως… Δεν απευθύνομαι σε κάποιον συγκεκριμένο,
όπως κάνω συνήθως! Το «προσωπικό» της γραφής
είναι συνήθεια… Ούτε ξέρω γιατί έγραψα αυτές τις γραμμές!
Ελπίζω τουλάχιστον να μην «ενόχλησα» τις λέξεις…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements