Δύσκολες γραμμές αυτές! Αλλά ξέρεις… κάποιες φορές είναι πολύ πιο εύκολο να μιλήσεις με κάποιον που δεν ξέρει την καθημερινότητά  σου και δεν σε ξέρει όπως σε ξέρουν οι «κολλητοί» σου! Το έχω περάσει, πριν από μερικά χρόνια (σε ευχαριστώ γι’ αυτό Κ.) και –πίστεψέ με- είναι λυτρωτικό…

Δεν ξέρω πως ξεκίνησε η συζήτηση! Κάτι η ησυχία, κάτι η φθινοπωρινή ψύχρα, κάτι το κρασί… και οι «σχέσεις» έκαναν την εμφάνισή τους, «απρόσκλητοι επισκέπτες» σε μία ατμόσφαιρα εξομολογητική, που είχε τη διάθεση να πει και να ακούσει αλήθειες…

Χρόνια σε σχέση, χρόνια σε συμβίωση…
Εκεί λίγο μετά τα 35, με καλή δουλειά,
καλούς φίλους και φίλες, πολλά
ενδιαφέροντα και «γεμάτη» ζωή!
Όμως κάτι έλειπε…

Αυτό το κάτι που φαίνεται στο βλέμμα (τα μάτια δεν λένε ποτέ ψέματα), φαίνεται στο «χάσιμο» και βγαίνει στην αντίδραση όταν στην κουβέντα μπαίνουν οι «απρόσκλητοι επισκέπτες» που σου έλεγα παραπάνω…

Παιχνίδια του μυαλού, ειδικά όταν θες να πεις αλήθειες, που δεν θες να παραδεχτείς… Γιατί είναι κάτι στιγμές που είναι τόσο μεγάλη η επιθυμία να πιστέψεις και να εμπιστευθείς, που οι αλήθειες παραχωρούν ιπποτικά τη θέση τους στην αυταπάτη…

Μέχρι πότε όμως;

Μέχρι τη στιγμή που είσαι με έναν άνθρωπο, με τον οποίο –που και που- πίνεις ένα κρασάκι και μιλάς «περί ανέμων και υδάτων πολλών…», που δεν έχεις λόγο να αποδείξεις ή να κρύψεις τίποτα, που δεν έχεις κανένα λόγο να παίξεις το παιχνίδι του ανταγωνισμού και της επικράτησης… και ξεκινάς να μιλάς!

Δύσκολη κουβέντα… Ανακαλύπτεις ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ανακαλύπτεις ότι εσύ ο λαλίστατος «συμβουλάτορας», δεν τολμάς (και δεν θέλεις) να μιλήσεις γιατί κάποιος άνθρωπος γδύνεται μπροστά σου με τόση απλότητα που δεν έχεις αποφασίσει ακόμα αν μπορείς να αντέξεις. Ανακαλύπτεις ότι αυτή η κουβέντα θα μπορούσε να είναι η ζωή σου, οι σχέσεις σου, οι φιλίες σου, οι έρωτές σου, τα πάθη σου και οι χωρισμοί σου… Και όχι μόνο οι δικοί σου αλλά και μία στρατιάς ανθρώπων «χαμένων στη μετάφραση»!

Μιλούσε τόσο ήρεμα, τόσο σίγουρα και τόσο απλά… ώρες! Με περιστατικά, με σκηνές από ταινίες, με μουσικές, τοπία και καιρικά φαινόμενα. Από την καταιγίδα στον καύσωνα, από τα Ματογιάννια στα Ζαγοροχώρια και από τον Van Morrison στην Ελευθερία Αρβανιτάκη…

«Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω… θέλω να φύγω;»

Έμεινα άφωνος… και για πρώτη φορά δεν μπήκα -ούτε για ένα δευτερόλεπτο- στον πειρασμό να πω τη γνώμη μου. Γιατί βλάκα μου, το διλλήματα δεν θέλουν «γνώμες»… Θέλουν δεδομένα και αποφάσεις!

Ναι ξέρω… θα μου πεις ότι είμαι πολύ πεζός και λίγο μαλάκας! Όχι όμως, περίμενε να τελειώσω και μετά, πες με ότι θες. Γιατί τα δεδομένα, όλοι τα σκεφτόμαστε, απλά τις περισσότερες φορές φοβόμαστε και δεν αποφασίζουμε ούτε να τα προσφέρουμε, ούτε και να τα διεκδικήσουμε…

Τελικά, δεν μου είπες, θέλεις να φύγεις; Εγώ δεν θα σου πω αν θέλεις να φύγεις ή όχι, μετά από όσα μου είπες… Αυτό που μπορώ να σου πω είναι γιατί εγώ θα έφευγα (τα δεδομένα που λέγαμε)!

walk-away-300x240

  • Όταν δεν έχει ανάγκη να σου πει καλημέρα κάθε πρωί… φύγε!
  • Όταν ακούει ένα τραγούδι και ακούει το ρυθμό, χωρίς να προσέχει τα λόγια (για να δει αν αξίζει για να στο αφιερώσει)… φύγε!
  • Όταν βλέπει κάτι ωραίο και δεν σκέφτεται αμέσως αν θα σου πήγαινε… φύγε!
  • Όταν βλέπει μία ταινία και στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών δεν βλέπει «εσάς»… φύγε!
  • Όταν το σκέφτεσαι για να τσακωθείς, να διαφωνήσεις, να απαιτήσεις, ή να μην πεις ότι σε καταπιέζει… φύγε!
  • Όταν σκέφτεσαι δύο φορές ή σε πιάνουν οι εγωισμοί και δεν λες «μου έλειψες, θέλω να σε δω, θέλω να κοιμηθούμε μαζί, σε σκέφτομαι συνέχεια» τότε… φύγε!
  • Όταν φοβάσαι μήπως δεις μία δεύτερη οδοντόβουρτσα στο μπάνιο σου… φύγε!
  • Όταν δεν λέτε μυστικά, δεν κάνετε σαχλαμάρες, δεν είστε φίλοι… φύγε!
  • Όταν πρέπει να είσαι πάντα «μεσ’ την καλή χαρά» ασχέτως με το πώς νιώθεις… φύγε!
  • Όταν δεν έχεις την ανάγκη να μοιραστείς, αληθινά όμως  να «μοιραστείς» τότε… φύγε!
  • Όταν η «ευγένεια» σου επιβάλλει να μην πεις «δεν θέλω να δω κανέναν, ούτε καν σένα»… φύγε!
  • Όταν τον νιώθεις μπροστά σου, ή πίσω σου και όχι δίπλα σου… φύγε!
  • Όταν δεν έχεις ανάγκη να τον «ψάξεις» με το βλέμμα σου… φύγε!
  • Όταν το «εγώ» είναι πιο μεγάλο από το «εμείς»… φύγε!
  • Όταν αισθανθείς ότι δεν «φτάνει» ο ένας στον άλλον… φύγε!
  • Όταν νιώσεις ότι αξίζεις περισσότερα, από αυτά με τα οποία συμβιβάστηκες…φύγε!

Μη χαμογελάς ειρωνικά βλάκα μου… Γιατί ενώ τα σκέφτεσαι όλα αυτά, φοβάσαι και δεν τολμάς να τα διεκδικήσεις και να τα προσφέρεις!

Τουλάχιστον κάποιος άλλος  τόλμησε να αναρωτηθεί: «δεν ξέρω τι θέλω να κάνω… θέλω να φύγω;»

 

 

 

 

 

Advertisements