Ο διψασμένος άνθρωπος στην έρημο σκύβει και «πίνει» την άμμο… Ξέρεις γιατί; Γιατί απλά δεν μπορεί εκείνη τη στιγμή να καταλάβει τη διαφορά του νερού από την άμμο!

Κάπως έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους… Δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά! Δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά του ανίκανου από τον ικανό, δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά του αχάριστου από τον ευγνώμονα, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν…

Και ξέρεις γιατί; Γιατί τους βολεύει… γιατί δεν μπορούν να σκεφτούν και να εκτιμήσουν!

Ας μιλήσουμε λοιπόν για σένα… Αποζητάς το βολικό γιατί φοβάσαι τη σκέψη! Ψάχνεις πάντα το εξιλαστήριο θύμα που θα βολέψει τις ανασφάλειες σου και τις λάθος επιλογές σου… Γιατί φοβάσαι να έρθεις «απέναντι» στις σκέψεις σου και τις αμφιβολίες σου γιατί φοβάσαι μη «χαλάσει» η δημόσια εικόνα σου, γιατί φοβάσαι μήπως χρειαστεί να παραδεχτείς το λάθος σου και να πεις: «συγγνώμη… σε μέτρησα λάθος»!

Και τι καταφέρνεις; Να μαζεύεις γύρω σου ανίκανους και αχάριστους, όχι γιατί σου αξίζουν αλλά γιατί –χωρίς να το καταλάβεις- τους επιλέγεις…

Για κοίτα λίγο «πίσω από τον ώμο σου» και σκέψου… Μη μου πεις εμένα (στην τελική εγώ χέστηκα… δεν είμαστε καν φίλοι)! Πες στον εαυτό σου πόσες φορές σε πρόδωσαν, πόσες φορές σου «έπαιξαν» πουστιές, πόσες φορές μίλησαν πίσω από την  πλάτη σου, πόσες φορές σου απέδειξαν πόσο αχάριστοι ήταν απέναντί σου…

Όχι βλάκα μου… δεν φταίνε αυτοί, εσύ φταις!

Γιατί φοβήθηκες και δεν έκανες ξεσκαρτάρισμα, γιατί σε βόλεψε η «αυλή», γιατί νόμιζες ότι ήξερες καλύτερα, γιατί νόμιζες ότι είχες να «σκεφτείς» πιο σημαντικά πράγματα!

Και έρχεται κάποια στιγμή που δεν μπορείς πια να ξεχωρίσεις το σωστό από το λάθος. Αυτή η στιγμή που πρέπει να «διαλέξεις» ποιόν θα κατηγορήσεις για τα λάθη σου… Και επειδή δεν μπορείς να ξεχωρίσεις χτυπάς στον αέρα, επειδή «νομίζεις»!

Και ξέρεις γιατί δεν μπορείς να ξεχωρίσεις; Γιατί, όλα αυτά που κουβαλάς στην ψυχούλα σου και στο μυαλουδάκι σου βλάκα μου, έγινα δαίμονες και σε κυνηγάνε…

Και οι δαίμονες γίνονται θύτες και εσύ θύμα, του ίδιου σου του εαυτού και των επιλογών σου…

Τελικά ξέρεις τι πιστεύω; Ότι δεν έμαθες ποτέ να κάνεις συμμάχους… Γιατί απλά σε «νίκησε» η προσπάθεια να κυνηγάς… εχθρούς! Σε «νίκησε» η προσπάθεια να κυνηγάς τις ανασφάλειές σου δημιουργώντας τοίχους, σε «νίκησαν» οι αχάριστοι και οι ανίκανοι.

Και ξέρεις γιατί; Γιατί βλάκα μου σε έκαναν να βλέπεις γύρω σου εχθρούς αντί να βλέπεις συμμάχους…

Με όλη μου τη συμπάθεια,
πίστεψέ με…

 

 

Advertisements