Δι’ ασήμαντον αφορμήν… Και ξαφνικά μία «ασήμαντη αφορμή» έρχεται και σε πάει εκεί! Σε κείνες τις στιγμές της ζωής σου -ξέρεις-, που αξίζουν(;) γιατί τις έζησες και μπορείς να τις διηγείσαι (τις περισσότερες φορές στον εαυτό σου)…

Τελικά, είναι δύσκολη η σχέση με το παρελθόν;

Δεν ξέρω και δεν έχω αποφασίσει ακόμα! Γιατί, όταν αυτή η «ασήμαντη αφορμή», έρχεται και σου… κατσικώνεται στο μυαλό, έρχονται κι’ άλλες κι’ άλλες κι’ άλλες και είναι τόσο πολλά τα συναισθήματα και οι δαίμονες,  που -πίστεψέ με- σε «κερδάνε» κατά κράτος!

Νοσταλγία, τύψεις, αγάπη, θυμός, κακία, τρυφερότητα, εκδικητικότητα, στοργή, ηρεμία, ζήλια και πόσα ακόμα θα μπορούσα να σου απαριθμήσω…

Και ξέρεις, το καλό είναι ότι δεν έχεις κανένα λόγο να τα διαχειριστείς, γιατί είναι εκεί στο παρελθόν, έστω και αν -που και που- σου «χτυπάνε την πόρτα», έτσι για την αλητεία και για να σε κάνουν να νιώσεις ζωντανός μια και η «διαχείριση» είναι μέρος της σκληρής καθημερινότητάς σου!

Ναι… δεν ξέρω και δεν έχω αποφασίσει αν είναι δύσκολη η σχέση με το παρελθόν! Θα μου πεις «τι σε έπιασε ρε φίλε νυχτιάτικα και σκαλίζεις τα παλιά;»

Και θα σε ρωτήσω: τελικά είναι παλιά, ή απλά είναι εκεί δαίμονες-φρουροί έτοιμοι να μεταμορφώσουν το «τώρα» σου, σε κόλαση ή σε παράδεισο; Άλλωστε τι αξία θα είχε η κόλαση αν οι κάτοικοί του δεν ονειρευόντουσαν τον παράδεισο (που λέει και ο ποιητής)…

Το χω σκεφτεί πολλές φορές… Τα πάντα είναι μία ακολουθία συμπτώσεων! Και τίποτα δεν είναι τυχαίο, πόσο μάλλον αυτές οι «ασήμαντες αφορμές» που σε γυρίζουν πίσω σε αυτήν την  -δεν έχω αποφασίσει ακόμα- δύσκολη σχέση με το παρελθόν! Mind game,  βλάκα μου…

Άλλωστε, η ζωή είναι πολύ μικρή για να προσπαθείς να εξηγήσεις και να διορθώσεις τα λάθη του παρελθόντος (τα λάθη αυτά δεν διορθώνονται, απλά σε βοηθάνε να μην τα ξανακάνεις, ή αν τα ξανακάνεις να τα «ολοκληρώσεις» με περισσότερο στυλ)!

Και είναι ακόμα μικρότερη για να επαναπαύεσαι στα δεδομένα σου, γιατί είπαμε… δι’ ασήμαντον αφορμήν!

Ναι… δεν ξέρω και δεν έχω αποφασίσει αν είναι δύσκολη η σχέση με το παρελθόν και -στην τελική-, δεν ξέρω αν θέλω να το αποφασίσω! Αν θέλω να «σκοτώσω» τους δαίμονες και μαζί τους να σκοτώσω νοσταλγία, τύψεις, αγάπη, θυμό, κακία, τρυφερότητα, εκδικητικότητα, στοργή, ηρεμία, ζήλια και πόσα ακόμα θα μπορούσα να σου πω…

Ένα τραγούδι σου θυμίζει έναν έρωτα, ένα τηλέφωνο (που δεν έσβησες) από τις επαφές σου έναν χωρισμό, μία ατάκα έναν –όχι πια- φίλο, ένα όνομα απέραντη κακία και εκδικητικότητα, μία εικόνα απέραντη τρυφερότητα, κάποιο πρόσωπο τις τύψεις σου και κάποιες στιγμές την ηρεμία σου…

Για πες μου τώρα βλάκα μου, μπορείς να αποφασίσεις αν είναι δύσκολη η σχέση με το παρελθόν;

Να σου πω όμως εγώ, τι έχω αποφασίσει; Όσες μάχες και αν δώσεις για να νικήσεις τη μνήμη, πάντα θα χάνεις… Γι’ αυτό, όσο δύσκολη και αν είναι η σχέση «δεν έχω αποφασίσει ακόμα» με το παρελθόν τίμησέ την, αγκάλιασέ την, φέρσου της δίκαια!

Άλλη ζωή δεν έχει… ζήσε!

Ζήσε το «τώρα» παρέα με το παρελθόν -όσο δύσκολο και αν είναι- γιατί σε έφερε στο σήμερα και φρόντισε να ανοίγεις πάντα, όταν οι «ασήμαντες αφορμές» σου χτυπάνε την… πόρτα!

Advertisements