Δεν είναι το αξίωμα, δεν είναι ο τίτλος, δεν είναι ο τραπεζικός λογαριασμός… Δεν είναι η «photoshop-ίστικη» ομορφιά που σε κάνει να ξεχωρίζεις!

Είναι αυτό που δεν μπορείς να «μετρήσεις», δεν μπορείς να εντοπίσεις και –σίγουρα- δεν μπορείς να συγκρίνεις! Είναι αυτό που το νιώθεις και το αντιλαμβάνεσαι –συνήθως- λίγο μετά…

Γιατί την ώρα που συμβαίνει, εσύ είσαι πολύ απασχολημένος με το να παρακολουθήσεις από την κλειδαρότρυπα, μικρά πράγματα χάνοντας την «μεγάλη εικόνα»… Τι φοράει, πόσοι τον ακολουθούν, γιατί έβγαλε τη βέρα του, αν ήταν στραβό το χαλί, πόσο αδέξια είπε το «Zito i Hellas» και που πήγε μόλις προσγειώθηκε!

Και όταν τον δεις στη σκάλα του αεροπλάνου να χαιρετάει χαμογελαστός, -την ώρα που θα γίνεται παρελθόν-, αναρωτιέσαι: «τι έγινε ρε παιδιά;» και τι ήταν αυτό που πέρασε σαν σίφουνας από την Ελλάδα και τα σάρωσε όλα…

Αυτό, βλάκα μου, ήταν ένας ηγέτης…

Ένας ηγέτης που θα μπορούσε πάρα πολύ εύκολα να είναι φιλαράκι σου, που μπορεί να πάρει δύσκολες αποφάσεις, που δεν έχει κανένα πρόβλημα να τσαλακώσει την εικόνα του για να παίξει στο Οβάλ γραφείο με ένα παιδάκι ή να πάρει μία τούρτα γεμάτη κεριά για να τιμήσει έναν συνεργάτη του, με την ίδια ευκολία που θα βρεθεί μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους για να εξηγήσει και να υπερασπιστεί αποφάσεις και πολιτικές…

Ένας ηγέτης που δεν έχει κανέναν πρόβλημα να παραδεχτεί λάθη, να πει «ταπεινά» ευχαριστώ και να σε καθηλώσει για 50’ και 58’’ ακούγοντας τον να μιλάει για την ιστορία σου, για ευθύνες, «φιλότιμο» και μέλλον, όταν γι’ αυτόν θα έχουν σχεδόν «σβήσει τα φώτα», αλλά θα συνεχίσει, σαν πολίτης και όχι σαν ο ισχυρότερος πρόεδρος στον πλανήτη, να είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του μέλλοντος , που όλοι μας (άλλος λίγο άλλος περισσότερο) έχουμε βάλει το χεράκι μας ώστε να φαίνεται αβέβαιο, δύσκολο και τρομακτικό…

Είχα αναφερθεί παλιότερα «σε αυτούς τους γοητευτικούς ανθρώπους» και νιώθω ευτυχής κάθε φορά που τους συναντώ… Γιατί -πάντα- έχω πράγματα να μάθω από αυτούς! Όχι τι φοράνε, ή πως περπατάνε, ή πως μιλάνε…

Μαθαίνω από την κουλτούρα τους, την παιδεία τους… Μαθαίνω από αυτά που λένε και από το πώς φέρονται!

Μαθαίνω από τον τρόπο που δείχνουν τον σεβασμό τους, από τον τρόπο που λένε «ευχαριστώ», από τον τρόπο που εκτιμάνε μικρά πράγματα, από τον τρόπο που μοιράζονται τη γνώση τους, από τον τρόπο που παραδέχονται τα λάθη τους…

Είμαστε πολύ απασχολημένοι ψάχνοντας «ετικέτες» και φτηνά κλισεδάκια, όσο κάποιοι τέτοιοι άνθρωποι μας προσφέρουν απλόχερα μαθήματα σεβασμού και αξιοπρέπειας και χάνουμε την «μεγάλη εικόνα»… Αυτήν την εικόνα που –ίσως- θα μας έκανε καλύτερους ανθρώπους…

Αλλά ποιος ενδιαφέρεται να προσπαθήσει να γίνει καλύτερος άνθρωπος, αφού όλα αυτά τα χρόνια τη «βόλεψε» κι’ ας ήταν ένας –ακόμα- μίζερος κομπλεξικός μαλάκας;

Θυμώνω που δεν αντιλαμβανόμαστε κάποιες αξίες τη στιγμή που θα έπρεπε. Θυμώνω που η μικρότητα συνήθως κερδίζει. Θυμώνω που κάποιος… ξένος λέει «Hellas» και εμείς λέμε «Greece». Θυμώνω που κάποιος μας προσφέρει αξιοπρέπεια και σεβασμό και εμείς του επιστρέφουμε μικροπρέπεια και ασέβεια.

fullsizerender

Θυμώνω… Γιατί κάποιος «ξένος» ήρθε να μας μάθει την ιστορία μας, να μας μιλήσει για το μέλλον των παιδιών μας και να μας θυμίσει ότι η λέξη «φιλότιμο» δεν μεταφράζεται σε καμία γλώσσα του κόσμου!

 

 

Ευχαριστούμε τον Γιάννη Μπεχράκη
για τις εξαιρετικές φωτογραφίες

 

Advertisements