Ψάχνοντας στο αρχείο με τις επαγγελματικές φωτογραφίες μου έπεσε το μάτι μου σε ένα φάκελο που είχε τίτλο: «Κωστής Στεφανόπουλος»… Ήταν από την εποχή που –μάταια- προσπαθούσα να του πάρω συνέντευξη.

Χαμογέλασα… Μιλούσε ελάχιστα και πάντα όταν είχε κάτι να πει. Με άψογα ελληνικά, ήθος και σεβασμό. Το χαμόγελο όμως έφυγε πολύ γρήγορα από τα χείλη μου. «Γιατί να μην υπάρχει ένας Στεφανόπουλος αυτήν την εποχή;» αναρωτήθηκα.

Γιατί να μην υπάρχει ένας Στεφανόπουλος να κάτσει στο τραπέζι με την Μέρκελ, (όπως είχε κάνει τότε με τον Κλίντον) και να την κάνει να χαμηλώσει τα μάτια από ντροπή;

Γιατί να μην τον ψάξουν οι «συνάδελφοι» δημοσιογράφοι ώστε να κουβεντιάσουν μαζί του για όλα αυτά που συμβαίνουν τώρα;

«Μπα…» θα έλεγε κάποιος από αυτούς. «Ο Στεφανόπουλος δεν πουλάει, δεν θα φέρει νούμερα»!

Ναι, έτσι είναι… Ο Στεφανόπουλος στις εποχές που ζούμε δεν θα «πουλάει». Θα μας μάθαινε βέβαια τι σημαίνει αξιοπρέπεια και σεβασμός, αλλά… ποιος νοιάζεται τώρα!

Τώρα είναι η εποχή του «πουλάω ότι αγοράζεις…»

Και όλοι εμείς δίνουμε αξία σε ότι λατρεύουμε να μισούμε… Τους γελοίους ξερόλες, τους αστείους πολιτικάντηδες, τους «ελάχιστους» δήθεν αρχηγούς, τους μαϊντανούς των παραθύρων και των πάνελ. Αυτούς που διαμορφώνουν απόψεις και ακυρώνουν την ψήφο μου…

Μου λείπει ο Κωστής Στεφανόπουλος, όπως μου λείπει και ο Θανάσης Βέγγος, που όταν του ζητούσαν να μιλήσει έλεγε γλυκά και σεμνά: «Τι έχω εγώ να σου πω αγόρι μου… να σου μιλήσουν αυτοί που ξέρουν καλύτερα».

Όχι Θανάση Βέγγο… Εσύ ήξερες καλύτερα αλλά εμείς ήμασταν (και παραμείνουμε) πολύ «λίγοι», για να σε καταλάβουμε…

Μου λείπει και η Σπεράντζα Βρανά που όταν παρουσίασε το βιβλίο της «Η γοητεία της πόρνης» είχε πει: «προτιμώ να γίνω ντίρλα με μία πουτάνα έναν νταβατζή και ένα πρεζόνι, παρά να φάω χαβιάρι με έναν πολιτικό…

Η πουτάνα ο νταβατζής και το πρεζόνι έχουν μπέσα!»

Μου λείπε και ο Φρέντυ… Ο Φρέντυ Γερμανός ντε… Τι έγινε, τον ξέχασες ήδη;
Ξέχασες εκείνα τα υπέροχα βράδια που πέρασες μαζί του, γνωρίζοντας αξιόλογους ανθρώπους, μαθαίνοντας απίστευτες ιστορίες; Ξέχασες την εποχή που δεν χρειαζόταν κάποιος να βρίζει και να γίνεται γελοίος έχοντας γύρω του πανέμορφα κοριτσάκια-γλάστρες για να κάνει νούμερα;

Ξέχασες, βλάκα μου γιατί -πια- αγοράζεις φτηνά ότι σου πουλάνε… Όμως δεν έχεις καταλάβει ακόμα ότι τελικά, «το φτηνό, είναι ακριβό…»

Ναι! Μου λείπει ο Στεφανόπουλος, ο Βέγγος, η Βράνα,
ο Φρέντυ και τόσοι άλλοι που δεν τους ενδιέφερε ποτέ
να πουλήσουν αυτό που κάποιοι ήταν διατεθειμένοι να αγοράσουν.

Όχι! Δεν μου λείπουν αυτοί που προσπαθούνε να αγοράσουν
ότι νομίζουν ότι πουλιέται και πουλάει…

Όχι! Δεν μου λείπουν αυτοί που σε ξεχνάνε όταν θεωρούν
ότι δεν πουλάς και σε θυμούνται όταν θέλουν αυτοί να πουλήσουν κάτι…

Τελικά… ξεχνάμε εύκολα και θυμόμαστε δύσκολα!
Είμαστε αγνώμονες…

Advertisements