Πριν από πολλά πολλά χρόνια, «βολτάροντας» στο Άμστερνταμ ο δρόμος μας έβγαλε στις περιβόητες βιτρίνες με τις πόρνες… Θέαμα πρωτόγνωρο για εμάς, μια και το χαρακτηριστικό, της «ελληνίδας» πόρνης ήταν απλά ένα –τόσο δα- κόκκινο φωτάκι.
Στο Άμστερνταμ λοιπόν, οι γυναίκες αυτές πίσω από ένα τζάμι, διαλαλούν την «πραμάτεια» τους, τα κάλλη τους και τις δεξιότητές τους. Ο πελάτης ξέρει τι ψώνιζε… δεν ακούει μία ωραία φωνή να του λέει: «είμαι ψηλή, ξανθιά, με γαλανά μάτια και ωραίο μπούστο…». Βλέπει και αποφασίζει!

Τα χρόνια πέρασαν οι πόρνες στο Άμστερνταμ εξακολουθούν να επιδεικνύουν την πραμάτεια τους στις βιτρίνες, ενώ στην Ελλάδα εξακολουθούν να τάζουν «νύχτες μαγικές και ονειρεμένες» με σύμμαχό τους ένα πανάκριβο «900 κάτι»…

Δεν ξέρω γιατί πρωί-πρωί παρακολουθώντας ένα ακόμα γελοίο «ντιμπέιτ» κάποιων οι οποίοι αποφάσισαν να διαλαλήσουν την πραμάτεια τους, μου ήρθε στο μυαλό εκείνο το πρώτο ταξίδι στο Άμστερνταμ και οι –χωρίς καμία αμφιβολία- τίμιες πόρνες…

Αυτές δεν έχουν μακιγιέρ, λογογράφο, επιτελείο, επικοινωνιολόγους και γενικώς αυτό που μας αρέσει να λέμε “image maker”…

Οι δικές μας –αρσενικού και θηλυκού γένους- πόρνες τα έχουν όλα αυτά, αλλά τους λείπει κάτι βασικό… Τους λείπει η αλήθεια!

Και αν μιλήσουμε για προϊόν, οκ… «ότι πληρώνεις, παίρνεις»! Αν όμως παίζεται το μέλλον σου και το μέλλον των παιδιών σου, τότε η «αγορά» αυτή μπορεί να γίνει καταστροφική!

Γιατί εκείνες κάθονται στη βιτρίνα τους και κερδίζουν τον πελάτη –απλά- με την αλήθεια τους και τα κάλλη τους…

Οι δικές μας σφάζονται και ξεκατινιάζονται στο «πεζοδρόμιο» («πεζοδρόμιο», Βουλή και τηλεόραση το ίδιο είναι, κάτι τέτοιες στιγμές) προσπαθώντας να κερδίσουν τον πελάτη με «τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα…» που λέει και ο τραγουδοποιός!

Πλατιά χαμόγελα (στην αρχή), άψογο βάψιμο, τέλεια δεμένη γραβάτα (ή προσεκτικά ανοιχτό πουκάμισο χωρίς γραβάτα… το επιβάλει βλέπεις, η ιδεολογία, μη χέσω) και λόγια πολύ προσεκτικά γραμμένα από κάποιον έμπειρο επαγγελματία της ψευδαίσθησης, ή παπαγαλία από την κομματική «βίβλο», που μόνο στόχο έχει, την αποδόμηση του αντιπάλου και το μικρό «ημέτερο» ακροατήριο…

Όσο για την «αλήθεια»; Ούτε λόγος… ποιος την χέζει την αλήθεια, όταν η ψευδαίσθηση είναι το όπιο ενός ολόκληρου λαού!

Ενός λαού, που μεγάλωσε και επιβιώνει με λόγια ψεύτικα, ελπίδες ψεύτικες και «πρότυπα» που απέχουν παρασάγγες ακόμα και από τις πόρνες που πουλάνε -σε εκείνες τις βιτρίνες του Άμστερνταμ- τίμιο προϊόν και όχι ψευδαίσθηση …

Δεν με ενδιαφέρει η ψευδαίσθηση… Με ενδιαφέρει η ουσία! Και η ουσία είναι στη βιτρίνα του Άμστερνταμ και όχι στο κόκκινο φωτάκι της Βουλής ή της τηλεόρασης με την ένδειξη «on Air»…

Advertisements