Την πρώτη φορά που είπα: «έκανα μαλακία… συγγνώμη», ήταν η πρώτη φορά που δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς! Ήταν η πρώτη φορά που αντιμετώπισα κάτι πιο μεγάλο και πιο πολύτιμο από τον εγωισμό μου, την αλαζονεία μου και την ματαιοδοξία μου…

Ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι δεν ήθελα να ζήσω παρέα με τον εγωισμό μου, τους δαίμονές μου και –στο πίσω μέρος του μυαλού μου- με τον καθρέφτη μου απέναντι, σκληρό και άκαρδο κριτή μίας… προαναγγελθείσας απώλειας για την οποία μόνος υπεύθυνος ήμουν εγώ!

Πάνε πολλά χρόνια από τότε… Ποτέ δεν μετάνιωσα (αν και πολύ θα το ήθελα) για εκείνο το: «έκανα μαλακία… συγγνώμη», ούτε για αυτά που άκουσα και δεν μου άρεσαν καθόλου, ούτε για τον εγωισμό μου και την αλαζονεία μου, που νικήθηκαν κατά κράτος!

Με αυτές τις 3, τόσο απλές λέξεις, κέρδισα κάτι μεγαλύτερο από μένα… Δεν έχει καμία σημασία αν ήταν φιλία, έρωτας, σχέση ή κάτι άλλο!

Κέρδισα κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμένα… Κέρδισα «εμένα»!

Κέρδισα, τον σεβασμό που μου είχα στερήσει, κέρδισα την αλήθεια που -επίσης- μου είχα στερήσει, κέρδισα τον (σκληρό και άκαρδο) καθρέφτη μου, που κάθε βράδυ μου κουνούσε το δάχτυλο απαξιωτικά και θυμωμένα, λέγοντας μου με τον τρόπο του, πόσο μαλάκας ήμουν απέναντι, πρώτα στον εαυτό μου και μετά απέναντι σε αυτούς που ξόδεψαν χρόνο και αισθήματα για μένα…

Πάνε πολλά χρόνια από τότε και δεν θα σου αναλύσω τι έγινε από τότε… Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι εξακολουθώ να είμαι ένας μαλάκας εγωιστής, αλλά με μία –τόση δα- διαφορά: προσπαθώ, με νύχια και με δόντια, να μην χρειαστεί να πω: «έκανα μαλακία… συγγνώμη», αλλά αν την κάνω (τη μαλακία), θα το πω και με μεγάλη ευκολία, γιατί απλά σου το χρωστάω, βλάκα μου!

Εγώ λοιπόν σου είπα… Για πες τώρα εσύ, πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες: «έκανα μαλακία… συγγνώμη»;

Όχι έτσι για να το πεις, αλλά γιατί ένιωσες ότι το «απέναντί σου» είναι πιο μεγάλο από τον εγωισμό σου; Γιατί ένιωσες ότι η «αλήθεια» του καθρέφτη σου σε νίκησε, γιατί ένιωσες ότι είχες ανάγκη να το κάνεις, γιατί -στην τελική- το χρωστούσες;

Δεν το είπες, ε… γιατί;

Μήπως η ενασχόληση με τη αλαζονεία σου και τον εγωισμό σου σε «κατάπιε»;  Μήπως το «μεγαλύτερο από σένα», είναι για σένα –απλά- ένα ποσοτικό επίρρημα; Ή μήπως γιατί τα… δεδομένα σου, περιλαμβάνουν μόνο εσένα και πέρα από σένα «γαία πυρί μειχθήτω»;

Για σκέψου το… Αν βέβαια, κλέψεις λίγο χρόνο, από τις πιο ανώδυνες «ασχολίες» σου
(ναι, ξέρω, τώρα σκέφτεσαι πόσο μαλάκας είμαι, αλλά θα σου απαντήσω «μπορώ και καλύτερα»!)

Ναι! Μου αρέσουν οι εγωιστές, οι αλαζόνες, οι «stand alone»… Όμως, υποκλίνομαι σε αυτούς τους εγωιστές, αλαζόνες, «stand alone» που ξέρουν να κοιτάνε στα μάτια και να λένε: «έκανα μαλακία… συγγνώμη».

Γιατί τι αξία έχει ο εγωισμός και η αλαζονεία, όταν δεν ξέρεις να κοιτάς στα μάτια με θάρρος, να παραδέχεσαι τα λάθη σου με άποψη και να αποδέχεσαι την ήττα σου με… στυλ, βλάκα μου;

 

 

 

 

Advertisements