Θυμάσαι τότε που πήρες τα κλειδιά από το αυτοκίνητο του πατέρα σου και το στούκαρες σε κείνο το δέντρο; Ω, ρε φίλε… μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε!

Και το σημάδι από τα ράμματα ακόμα το έχεις, αλλά όλα κι όλα… μετά τη μαλακία έγινες οδηγάρα, άσε που όλοι πήραμε το μάθημά μας! Μετά από το χέσιμο, το νοσοκομείο και την τιμωρία που να τολμήσουμε να ξαναπάρουμε κλειδιά στα κρυφά!

Θυμάσαι τότε που αντέγραψες; Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως σε πήρε χαμπάρι εκείνος ο μαθηματικός… Και το είχες κάνει τόσο καλά εκείνο το σκονάκι! Κρίμα που σε άφησε μεταξεταστέο και διάβαζες όλο το καλοκαίρι…

Το πήρες όμως το μάθημά σου…

Εντάξει, έχασες εκείνο το καλοκαίρι, αλλά τελικά μια χαρά αρχιτέκτονας έγινες, άσε που και τα παιδιά σου είναι καλύτερα από σένα!

Α! και τώρα που είπα για παιδιά θυμήθηκα τη Σοφία και την Κατερίνα βλάκα μου! Ήθελες να κάνεις τον καζανόβα, τρομάρα σου… Το ήθελες δίπορτο και τι κατάλαβες;

Σε σχολάσανε και οι δύο και κόντεψες να γίνεις αλκοολικός! Καλά να πάθεις ρε μαλάκα… Δεν παίζουμε με συναισθήματα επειδή μας έπεσε στο δρόμο μας ένα ωραίο ζευγάρι βυζιά! Όμως σου έγινε μάθημα. Και αυτό έχει σημασία και σου βγάζω το καπέλο!

Έμαθες –με τον δύσκολο τρόπο βέβαια- να είσαι κύριος, και αυτό μετράει.

Και θυμάμαι τότε που για μια μαλακία, γύρισες την πλάτη στον φίλο σου… Και σε έβριζα που ξέχασες όλα αυτά που περάσατε μαζί και σε έβριζα γιατί ήσουν εγωίσταρος, αλλά σε θαύμασα όταν επιτέλους το πήρες χαμπάρι και το παραδέχτηκες!

Ναι ρε φίλε… γιατί απέδειξες ότι εκτός από εγωίσταρος είχες κότσια και ψυχή!

Καλά, μην χαλαρώνεις και εσύ, επειδή θυμήθηκα όλες τις αντρικές μαλακίες! Θυμάμαι και σένα, τότε που έκανες τη ωραία και πήγαινες από γκόμενο σε γκόμενο…

Και ψαχνόσουνα και έκανες περίεργες παρέες και νόμιζες ότι μπορούσες να παίζεις με τα αγοράκια! Δε λέω, είσαι ωραία γυναίκα αλλά για κούλαρε λιγάκι…

Δεν άκουγες κανέναν τότε, μέχρι που σου έκατσε ο τύπος… Έλα τώρα, μην κάνεις πως δεν τον θυμάσαι τον 45αρη που σε έτρεξε και σε έριξε στα πατώματα όταν σε «έφτυσε»… Όμως έβαλες μυαλό! Λάθη, λάθη αλλά μεγάλωσες μικρούλα και πολύ χαίρομαι για σένα!

………………………………………………..

Θα μου πεις, τι μου ήρθε και τα θυμήθηκα όλα αυτά; Τα θυμήθηκα γιατί χθες κάπου διάβασα ένα ρητό που έλεγε: «να μην κάνετε λάθη»… Θυμήθηκα τα λάθη μου (και τα δικά σου λάθη θυμήθηκα) και σκέφτηκα «τι παπάρες γράφει ο καθένας, που θεωρεί τον εαυτό του σοφό και αλάθητο»!

Για βρες μου λοιπόν ρε παπάρα, εσύ που γράφεις μαλακίες, έναν, -όχι δύο αλλά έναν- που δεν έχει κάνει λάθη και που δεν συνεχίζει να κάνει λάθη; Δεν μπορείς, ε;

Και ξέρεις γιατί δεν μπορείς να βρεις έναν τέτοιο, βλάκα μου;

Γιατί αν τον βρεις σημαίνει ότι δεν είναι αληθινός, γιατί είναι τόσο αποστειρωμένος, που δεν έχει αισθήματα, δεν έχει παρορμήσεις, δεν έχει πάθη, δεν ζει στον αληθινό κόσμο, βρε αδερφέ… Γιατί είναι ψεύτικος, γιατί χάνει πολύ χρόνο παρέα με το «εγώ» του και τις «ισορροπίες» του! Γιατί φοβάται τόσο πολύ μήπως πληγώσει ή πληγωθεί που απλά δεν ζει…

Να κάνεις λάθη ρε, ας είναι και μεγάλα! Αν αποφασίσεις να ζήσεις δεν θα τα αποφύγεις,  αλλά να μαθαίνεις από αυτά…

Και να μην ξανακάνεις τα ίδια… Και να μάθεις να παίρνεις την ευθύνη των λαθών σου και να τα βροντοφωνάζεις και να τα παραδέχεσαι και να ζητάς συγγνώμη και να ταπεινώνεσαι και να είσαι περήφανος γι’ αυτά!

Γιατί έμαθες από αυτά, γιατί τα διόρθωσες, γιατί είσαι άνθρωπος και γιατί οι δικοί σου άγγελοι και δαίμονες πάντα θα χορεύουν στο ρυθμό που εσύ τους δίνεις!

 

Advertisements