Και κάπως έτσι έρχεται η στιγμή που νιώθεις ότι κουράστηκες…

Είναι η στιγμή που η αυλαία έχει πέσει, η παράσταση έχει τελειώσει και το χειροκρότημα δεν σου χαϊδεύει πια τα αυτιά… Είναι η στιγμή που έχεις βγάλει τα ωραία ρούχα, το τέλειο μακιγιάζ με αυτό το λαμπερό χαμόγελο που δείχνει πόσο cool τύπος είσαι…

Βλέπεις… προσπάθησες πάρα πολύ και για πάρα πολύ καιρό, να γίνεις αυτό που θες να φαίνεσαι! Και ξέρεις γιατί;

Γιατί θες να είσαι αυτό που πιστεύει ο κόσμος για σένα!

Και αναρωτιέμαι, τι κατάλαβες… που συντηρείς ένα ψέμα, που ζεις μία ζωή που δεν σου ανήκει, (μια ζωή, όχι για σένα αλλά για τους άλλους), που κάνεις μια τέτοια υπερπροσπάθεια για να καταλήξεις «στο τέλος της ημέρας», χωρίς τα όμορφα ρούχα, το τέλειο μακιγιάζ με το (ψεύτικο) λαμπερό χαμόγελο και μία απέραντη κούραση που σε κάνει να αναρωτηθείς αν τελικά άξιζε τον κόπο;

Στη χρονιά που φεύγει «κοίταξα» πιο προσεκτικά κάποιους ανθρώπους… Δεν ξέρω τελικά τι «είδα» πραγματικά, δεν ξέρω αν «είδα» κάποιους άλλους ανθρώπους!

Αυτό που –σίγουρα- ξέρω είναι ότι αυτό που κοίταζα, δεν ήταν αυτό που τελικά έβλεπα…

Γιατί αυτό το «what you see is what you get» (αυτό που βλέπεις, αυτό παίρνεις) είναι μεγάλη παγίδα και αναρωτιέμαι μήπως βλέπουμε αυτό που «θέλουμε» να αντέξουμε;

Παρακολούθησα, σε μικρές στιγμές αδυναμίας, να χάνονται τα λαμπερά χαμόγελα και να εμφανίζεται μία αλήθεια, που ο «ατρόμητος» φοβάται, ο «δυνατός» είναι ανασφαλής, ο «λαμπερός» είναι βυθισμένος στο σκοτάδι του… Και ήταν τόσο ανθρώπινο!

Μίλησα, με ανθρώπους που έδειχναν τόσο «ατσαλάκωτοι» στα social media και όμως τσαλακώθηκαν στην κουβέντα μας και μου είπαν «φοβάμαι»… Και ήταν τόσο ανθρώπινο!

Είδα, «φωτεινούς» ανθρώπους να θαμπώνουν και να μιλάνε για τη ζωή που θέλουν να έχουν αντί για τη ζωή που κατάφεραν να δείχνουν και εκείνη τη στιγμή, απέκτησαν μία τέτοια λάμψη που ήρθε η σειρά μου να θαμπωθώ… Και ήταν τόσο ανθρώπινο!

Κατάλαβα, παρατηρώντας ανθρώπους -που μέχρι εκείνη τη στιγμή απλά έβλεπα- πόσο όμορφοι μπορούν να γίνουν, όταν τα φώτα σβήνουν, όταν το τέλειο μακιγιάζ φεύγει  και οι followers τρέχουν μαγεμένοι στην επόμενη φωτογραφία του Instagram ή στην επόμενη βαθυστόχαστη ανάρτηση του Facebook… Και ήταν τόσο ανθρώπινο!

Και κάπως έτσι αναρωτιέμαι αν το… show must go on;

Στη χρονιά που φεύγει λοιπόν, εσύ, που έβαλες ωραία ρούχα, φόρεσες τέλειο μακιγιάζ και λαμπερό χαμόγελο, για να εντυπωσιάσεις τη ζωή των άλλων και να συντηρήσεις το image που τόσα χρόνια χτίζεις προσπάθησε να καταλάβεις ότι δεν το έχεις ανάγκη.

Γιατί αξίζει τον κόπο κάποια στιγμή να βυθιστείς σε έναν άγνωστο κόσμο χωρίς φώτα… Και τότε –και μόνο τότε- θα καταλάβεις τον δικό σου κόσμο, αυτόν που αξίζει να ζεις για σένα και όχι για τους άλλους!

Αλλά και εσύ, που βλέπεις -δήθεν μαγεμένος- στους άλλους αυτό που σε βολεύει να δεις, τη χρονιά που φεύγει μάθε να παρατηρείς τι κρύβεται κάτω από τα ωραία ρούχα, το τέλειο μακιγιάζ με το λαμπερό χαμόγελο…

Γιατί τότε -και μόνο τότε- θα πάψεις να μιμείσαι σαν εκπαιδευμένη μαϊμού και θα βάλεις λίγη αλήθεια στον κόσμο που έχτισες για να ζεις μια ζωή, που σε βολεύει αλλά δεν σου ανήκει!

 

 

 

 

Advertisements