Ναι… τώρα αρχίζουν τα δύσκολα και τα προσωπικά!

Οι σχέσεις -κάθε μορφής- πρέπει να είναι έντονες, ζωντανές, παθιασμένες, μεγαλειώδεις, καταστροφικές. Αν δεν είναι, τότε δεν είναι σχέσεις, είναι «γνωριμίες»! Κάπως έτσι ήταν και είναι οι σχέσεις της ζωής μου…

Κάποιες με διέλυσαν, κάποιες με έκαναν καλύτερο άνθρωπο (όσο αυτό μπορούσε να γίνει), κάποιες με έκαναν σοφότερο, κάποιες πιο προσεκτικό, άλλες πιο δύσπιστο… Όλες όμως (από όσο μπορώ να θυμάμαι) με έκαναν να νιώσω τυχερός!

 Γιατί τις έζησα! Από το μεγαλείο, μέχρι την καταστροφή…

Έτσι, η χρονιά που φεύγει, με βρίσκει κάποιες στιγμές να «γλύφω τις πληγές» που μου άφησαν αυτές οι σχέσεις και κάποιες άλλες, να κάθομαι «στην κορυφή του κόσμου» γιατί κοιτώντας πίσω νιώθω να με κυριεύει, ένα «ευχαριστώ»  και ένα αυτάρεσκο, αλαζονικό χαμόγελο!

Θέλοντας λοιπόν να σου ανταποδώσω τις «πληγές», αλλά και το «ευχαριστώ» που μου χάρισες σου κάνω «δώρο» μία και μόνο φράση…

 Ναι, σε σένα μιλάω! Πάμε λοιπόν…

Μου έλεγες για σχέσεις, σχέδια, όνειρα, μέλλον… Σε άκουγα διστακτικά και ήθελα κάποια στιγμή να έρθεις στον «πραγματικό» κόσμο! Επέμενα οτι δεν μπορείς να ζήσεις την ιστορία όπως σου διηγήθηκαν κάποιοι άλλοι επειδή σου άρεσε το concept. Επέμενα όμως, οτι θα μπορούσες να ζήσεις την ιστορία που εσύ θέλεις και αντέχεις! Και αν αντέξεις ακόμα το πιστεύω…

  • Όσα χρόνια και αν περάσουν πάντα θα είσαι εγωιστής και αυτοκαταστροφικός… Για ένα πείσμα κατάφερες να διαλύσεις μια φιλία και ευτυχώς που σε πρόλαβα, γιατί πριν από χρόνια θα είχες διαλύσει μία σχέση ζωής… Θυμάσαι; Μην το ψάχνεις όμως,  δεν έχει επιστροφή, αλλά -ευχή σου δίνω-, μεγάλωσες πια… μην κάνεις τα ίδια λάθη!

Κατάφερες φέτος να κάνεις το «όνειρό σου» πραγματικότητα… και δεν χάνεις ευκαιρία να το λες στους γύρω σου. Μπράβο σου! Δεν μπορώ όμως να μην αναρωτηθώ: Ήταν δικό σου το όνειρο ή, οι γύρω σου, η κουλτούρα σου και το περιβάλλον σου, σου φύτεψε αυτό το «όνειρο»;

  • Σε ευχαριστώ! Για εκείνη την ιστορία που βρήκες χρόνο να μου πεις, που με έκανες να σου πω και εγώ μια ιστορία, που κράτησες μέσα σου βαθιά με τόσο σεβασμό και τόση αγάπη… Ναι, σε ευχαριστώ!

Θυμάσαι που σου είπα «σε ελευθερώνω»; Θυμάσαι και γιατί σου το είπα; Πόσο ήθελα αλήθεια να ελευθερωθείς! Παρόλα αυτά ζεις βουτηγμένη στο παρελθόν σου, φοβάσαι, τρέμεις και προτιμάς να πολεμάς με τους δαίμονες αντί να χορεύεις μαζί τους. Σταμάτα! Δε θα σου πει τίποτα το «τότε»… στο «τώρα» είναι όλες οι απαντήσεις

  • Έκανες μαλακία, το ξέρεις όπως ξέρεις ότι το ξέρω και εγώ! Αλλά ο εγωισμός σου, ο φόβος σου, το «δε βαριέσαι» σου, δεν σου επιτρέπουν ούτε να ζητήσεις συγγνώμη ούτε να το κουβεντιάσεις… Γλυκιά μου, η συγγνώμη είναι επαναστατική πράξη, αλλά τι λέω; Η ζωή ανήκει στους επαναστάτες και εσύ, μάλλον δεν είσαι!

Θυμάσαι που σου είπα «μπορείς»! Και μου είπες ότι φοβάσαι ότι θα αποτύχεις… Πέρασε ο καιρός από τότε και πια, μπορώ να πω «φοβάμαι ότι θέλεις να αποτύχεις»! Γιατί έχεις ανάγκη να επιβεβαιώσεις ότι άξιζε τον κόπο να μείνεις κολλημένη εκεί που έμεινες, γιατί απλά φοβάσαι να πας μπροστά!

  • Θυμάσαι που σου ζήτησα αλήθειες; Που σε προκάλεσα και σου απέδειξα αυτό που ήδη ήξερες; Γιατί από την πρώτη στιγμή ήξερες ότι ξέρω… Ναι, είναι δύσκολη η αλήθεια! Και πρέπει να πάρεις απόφαση ότι μετά από μια αλήθεια τίποτα δεν θα είναι το ίδιο και είναι πολύ κρίμα που προτίμησες  να νιώσεις απέραντο πόνο και να πονέσεις δικούς σου ανθρώπους, αντί να λυτρωθείς και να λυτρώσεις! Τικ τακ, τικ τακ, ο χρόνος περνάει, γι’ αυτό φύγε από αυτό που νομίζεις ότι είναι comfort zone και ζήσε!

Κυνηγάς τον μονόκερο! Ψάχνεις να τον βρεις, απεγνωσμένα κάπου εκεί, μέσα στο μυαλό σου… Έχεις όμως προετοιμαστεί όταν τον βρεις να τον πιάσεις; Αν δεν έχεις προετοιμαστεί σταμάτα το κυνήγι!

  • Θυμάσαι που σου είπα «πρόσεχε»; Αλλά εσύ δεν πρόσεξες! Τι κατάλαβες λοιπόν, που ήξερες ότι σου λένε ψέματα και αντί να ανοίξεις το στόμα σου, άνοιξες την ψεύτικη αγκαλιά σου; Και εσύ που ήξερες ότι έλεγες ψέματα, γιατί παραπονιέσαι τώρα που ανακάλυψες ότι «χώθηκες» σε ψεύτικη αγκαλιά;

Λάτρεψα αυτή την παιδικότητα, την αλητεία, τον αυθορμητισμό σου! Ακόμα το λατρεύω γιατί εγώ ξέρω ότι υπάρχει… Δες λοιπόν, παλιές σου φωτογραφίες, διάβασε πράγματα που είχες γράψει στα μικρά σου χρόνια και βρες το θάρρος να αναρωτηθείς: «Πού πήγε αυτό το παιδί;» Βρες που κρύφτηκε και μην το φοβηθείς επειδή μεγάλωσες, αγάπησέ το ξανά! Και όταν το αγαπήσεις, θα αγαπήσεις και τους άλλους… Αλλά ότι αγαπήσεις να το αγαπήσεις πολύ, ε; όχι τσιγκουνιές!

  • Payback is a bitch… Μην το ξεχνάς αυτό! Και όσα κατάφερες να «στριμώξεις» στο υποσυνείδητό σου μην φανταστείς ότι θα τα επισκεφτείς κατά βούληση και μετά από προετοιμασία…  Δεν επισκέπτεσαι εσύ το υποσυνείδητο βλάκα μου… Εκείνο σε επισκέπτεται και καλά θα κάνεις να έχεις προετοιμαστεί γιατί είπαμε: Payback is a bitch και εγώ είμαι πολύ bitch για να το αφήσω να περάσει! Να ξέρεις όμως, οτι θα το κάνω με πολύ πολύ αγάπη…

Θυμάσαι που σου έλεγα να μην αφήσεις τον καιρό να περάσει; Ξέρεις τι κατάφερες; Αφήσεις τον καιρό να περάσει και την απόσταση να μεγαλώσει σε σημείο που δεν υπάρχει γυρισμός…Μη ψάχνεις λοιπόν τώρα αυτό το «πάμε πάλι από την αρχή, να ξαναγνωριστούμε» γιατί όταν είχες την ευκαιρία νόμιζες ότι είχες περιθώρια, τρομάρα σου!

  • Σου είχα πει ότι, όταν πεις «βαρέθηκα να περιμένω, θέλω αυτό που αξίζω» τότε θα μπορείς να πας παρακάτω και να νικήσεις… Πόσο χαίρομαι που τώρα στο «φεύγα» βλέπω ότι έφτασε ο καιρός να πάρεις αυτό που σου αξίζει!

Είναι καιρός που προσποιείσαι… (έλα τώρα, σε ξέρω πολύ καλά). Προσποιείσαι γιατί φοβάσαι τη μοναξιά σου. Θυμάσαι που «τσακωνόμασταν» για τη μοναξιά; Και τι έκανες; Έκανες κάποιους να φαίνονται σημαντικοί γιατί το έχεις ανάγκη, αλλά στο τέλος δεν είχε καμία σημασία αν πραγματικά ήταν σημαντικοί… Σταμάτα λοιπόν να προσποιείσαι! Μόνο έτσι θα δεις τα πραγματικά σημαντικά.

  • Θυμάσαι που σου είπα «έχεις δίκιο, αλλά μην το παρατραβάς»; Γιατί υπάρχουν φορές που θα πας σε μάχες που ξέρεις ότι θα χάσεις… Καιρός λοιπόν να μάθεις ότι κάποιες φορές πρέπει να φεύγεις και από μάχες που ξέρεις ότι θα κερδίσεις! Πολύ λυπάμαι που ήρθε η στιγμή να αναρωτηθείς «και τώρα τι κατάλαβα που κέρδισα;»

Κάποιες καταστάσεις είναι περίπλοκες, αλλά αυτό είναι καλό. Γιατί αν είναι απλές, δεν έχεις λόγο να προσπαθήσεις. Και αν δεν χρειαστεί να προσπαθήσεις δεν θα καταλάβεις την αξία τους… Αλήθεια, πόσες φορές έχεις προσπαθήσει; Μήπως η «αυλή» σου είναι πολύ απλή για να καταλάβεις την αξία όσων δεν ανήκουν σε αυτή;

  • Θυμάσαι που σου είπα «μη μπαίνεις σε αυτό το τριπάκι…»; Θυμάσαι που σου είπα «αν θες να κερδίσεις, θυσίασέ το»; Πέρασε καιρός από τότε… και εσύ είσαι «εκτός»! Λοιπόν, βλάκα μου, τώρα έχεις πια καταλάβει οτι για να κερδίσεις, πρέπει κάτι να θυσιάσεις;

Κουράστηκα να σε ακούω να μιλάς για «τότε»… Θύμωνα και τσακωνόμασταν. Θυμάσαι; Τελικά το παρελθόν είναι κατασκεύασμα του μυαλού. Σε τύφλωσε, σε έκανε να το πιστέψεις, σου έκοψε τα φτερά! Η καρδιά όμως θέλει να ζει στο παρόν, σου είχα πει τότε. Εκεί ψάξε λοιπόν… στο παρόν! Εκεί θα βρεις τις απαντήσεις!

  • Σου είπα «πας στα βράχια», θυμάσαι; Γιατί όταν οι σχέσεις παίρνουν λάθος δρόμο τα «αντίο» γίνονται πολύ περίπλοκα… Μην επιτρέψεις λοιπόν ξανά, οι σχέσεις σου να πάρουν λάθος δρόμο! Να τις «σκοτώνεις» νωρίς, γιατί τότε το «αντίο» θα είναι μεγαλειώδες!

Μου είχες πει «εγώ; αδύνατον, δεν μπορώ» και σου είπα κάτι που είχα διαβάσει και μου άρεσε πολύ: «μερικές φορές το μόνο που χρειάζεσαι είναι 20″ τρελού κουράγιου… Κυριολεκτικά 20» ντροπιαστικής γενναιότητας για να καταφέρεις κάτι υπέροχο! Τόλμησέ το, λοιπόν, γιατί αυτά τα 20” μπορεί να σου αλλάξουν τη ζωή…

Ναι, σε σένα μιλάω… Και αν στις παραπάνω φράσεις νιώθεις ότι μιλάω σε σένα, τότε καλά νιώθεις!
Και αν έχεις αντίλογο, name the time and place and I’ll be there!

Advertisements