Τι σημαίνει δημοσιογράφος; Θα μπορούσα να γράφω για ώρες προσπαθώντας να το εξηγήσω… Θα μπορούσα επίσης να μιλάω για ώρες, να θυμώνω, να βρίζω, να ερωτεύομαι, να ειρωνεύομαι, να γελάω, να μαλακώνω, εξηγώντας αυτό το πράμα που ακούει στον «τίτλο» δημοσιογράφος!

Αντί γι’ αυτό επιλέγω την απλή εξήγηση: «Δημοσιογράφος είναι αυτός που έχει το… προνόμιο, να επικοινωνεί γράφοντας δημοσίως»!

Απλοϊκή εξήγηση, αλλά, κακά τα ψέματα! Τα πράγματα είναι τόσο απλά και στην εποχή του διαδικτύου το «προνόμιο» του… τίτλου δημοσιογράφος, το έχουν σχεδόν όλοι…

Δεν ξέρω αν μας αξίζει αυτό, αλλά επειδή δεν μου αρέσει να μιλάω για άλλους, προτιμώ να πω ότι δεν ξέρω αν μου αξίζει να γράφω δημοσίως και να μιλάω δημοσίως όλα αυτά τα πολλά χρόνια!

Ο πρώτος μου διευθυντής (και δάσκαλός μου) στην πρώτη εφημερίδα που δούλεψα, μου έμαθε δύο πράγματα:

Πρώτον ότι «όταν μπαίνεις σε μία εφημερίδα μαζί με το μπουφάν σου, κρεμάς και τις πεποιθήσεις σου» και δεύτερον, ότι «όταν το ρεπορτάζ δεν ταιριάζει με τα γεγονότα, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα»… Και δεν ήταν λίγες οι φορές που αυτά τα δύο μαθήματα με ζόρισαν και με έκαναν να σιχαθώ το επάγγελμα που διάλεξε.

Και μην ακούσω κανέναν να λέει μαλακίες του τύπου: «η δημοσιογραφία δεν είναι επάγγελμα αλλά λειτούργημα»… Λειτούργημα κάνουν οι γιατροί, οι δάσκαλοι και ο πάτερ Αντώνιος από την «Κιβωτό»!

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και το 2012, ο «Ιονιστής» έκανε τα πρώτα του βήματα στο διαδίκτυο, μετά από μία μεγάλη διαδρομή (17 χρόνια περίπου) σε εφημερίδες και περιοδικά…

Ένα προσωπικό blog όπου ο Ιονιστής, δηλαδή εγώ, αποφάσισα να μην «κρεμάσω» τις πεποιθήσεις μου και το «ρεπορτάζ» να ταιριάζει πάντα με τα γεγονότα!

Α! και κάτι ακόμα… Αποφάσισα να μην «ενοχλώ τις λέξεις»! Με λίγα λόγια να γράφω μόνο όταν έχω κάτι να «πω» και μόνο αυτό που θέλω να «πώ» αποφεύγοντας -όσο είναι δυνατόν- τον βρωμερό κόσμο της πολιτικής (αρκετά τον τρώω –επαγγελματικά- στη μάπα)…

Γιατί όπως μου αρέσει να λέω: «Η ζωή είναι αλλού, βλάκα μου…»

Για 2-3 χρόνια ήμουν πολύ «απασχολημένος»… Πολλά τα γεγονότα στη ζωή μου, αρκετά τα προβλήματα, πολλές οι αλλαγές και γι’ αυτό το λόγο οι σκέψεις μου πολύ δύσκολα έμπαιναν στο «χαρτί»! Όμως ο «Ιονιστής» αποφάσισε να μου βάλει «κωλόχερο» και να μου θυμίσει τι σημαίνει για μένα το χαρτί και το μολύβι!

Και έτσι το 2016 κάθε σκέψη, κάθε στιγμή, κάθε συναίσθημα, κάθε επαφή, κάθε σχέση, κάθε «mind game», έγινε κείμενο με τίτλο, φωτογραφία και –πίστεψέ με- με πολύ αλήθεια!

Ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να ψάξω πόσοι με διαβάζουν, πάντα με ενδιέφερε αν κάποιοι συμφωνούν ή διαφωνούν, πάντα απαντούσα στα σχόλια (καλά ή κακά) αλλά, ποτέ δεν με ενδιέφερε αν κάποιος (ή κάποιοι) μέσα από αυτά τα γραφτά θα με θεωρούσαν ψώνιο, αλαζόνα, αποψάκια, προσβλητικό εγωιστή ή, τεράστιο μαλάκα (γιατί το άκουσα και αυτό)!

Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να γράφω αυτό που σκέφτομαι, όπως ακριβώς το σκέφτομαι χωρίς να το ξαναδιαβάσω για να το «σενιάρω», να το κάνω πιο πιασάρικο και πιο εύπεπτο (άλλωστε μια ζωή, αυτό δεν κάνουμε οι –κάποιες φορές κακώς- «δημοσιογραφούντες»; ε… δεν ήθελα άλλο, ή τουλάχιστον, όχι από εδώ)!

Πριν από λίγες ημέρες σκεφτόμουν αν θα είχε νόημα να μετατρέψω το blog σε site… Και μπήκα στα συνολικά στατιστικά, γιατί τα παρακολουθώ κατά καιρούς, έτσι για την «ψωνιά» του πράγματος…

Και έπεσα στην μέρα, στην ώρα και τη στιγμή, που εμφανίστηκε στους επισκέπτες ένας αριθμός:

100.000

Ναι! 100.000 άνθρωποι, έστω και για μία φορά, επέλεξαν να γνωρίσουν τον «Ιονιστή» (οι 95.000 περίπου μόνο το 2016)… 100.000 άνθρωποι με τίμησαν, έστω και για μία φορά, με την προσοχή τους… 100.000 άνθρωποι, έστω και για μία φορά, διάβασαν τις σκέψεις μου… 100.000 , έστω και για μία φορά, μου προσέφεραν, μου αφιέρωσαν και ξόδεψαν για μένα, ότι πιο πολύτιμο έχουν:

Χρόνο..!

Εμείς οι κάποιοι κακώς, -το έχω ξαναπεί-, «δημοσιογραφούντες», είμαστε φλύαροι, θεατρίνοι, υπερβολικοί , με λίγα λόγια είμαστε τα «τρία κακά της μοίρας μας», γι’ αυτό θα κάνω μία υπεράνθρωπη προσπάθεια να είμαι λακωνικός και σύντομος… Για το λόγο αυτό:

Ευχαριστώ!

Τόσο απλά σας ευχαριστώ πάρα πολύ, που ξοδέψατε ότι πιο πολύτιμο έχετε (που είναι ο χρόνος σας) για να κάνετε -έστω και για μία φορά-, «παρέα» στις σκέψεις μου…

Θα τελειώσω όπως –σχεδόν- ξεκίνησα…

Δεν ξέρω αν μου αξίζει να γράφω δημοσίως και να μιλάω δημοσίως όλα αυτά τα χρόνια, αλλά θα συνεχίσω να το κάνω γιατί «ο γάιδαρος όσο και αν μεγαλώσει, περπατησιά δεν αλλάζει» και μάλλον είμαι γάιδαρος (μεγάλος και ξεροκέφαλος) για να απαρνηθώ τις πεποιθήσεις μου και να κρύψω τις αλήθειες μου!

100.000 ευχαριστώ, για το ανεκτίμητο δώρο που μου κάνατε!

Advertisements