Ο πατέρας μου ήταν μία σπάνια προσωπικότητα… Τεράστιος σε όγκο (ναι… δεν του έμοιασα, δεν χρειάζεται να το επισημαίνουμε), ιδιαίτερα χαμογελαστός και εξαιρετικά κομψός!

Δεν θυμάμαι να τον είχα δει ποτέ με μακό ή φόρμα, ούτε –έστω και μία φορά- να πηγαίνει στο γραφείο του με πουλόβερ και μπουφάν… Τα κουστούμια του σκουρόχρωμα, τα πουκάμισα λευκά με το μονόγραμμα αριστερά και οι γραβάτες πάντα μεταξωτές…

Στα μάτια μου ήταν πάντα ο ορισμός της κομψότητας. Άλλωστε η εποχή εκείνη ήταν η εποχή της κομψότητας και της ευγένειας!  Οι κύριοι και οι κυρίες της εποχής,  έβαζαν το «καλά» τους σε κάθε ευκαιρία… Ειδικά για να «τιμήσουν» μία πρόσκληση, ή έναν καλεσμένο!

Πέρασα την εποχή του μιμητισμού (ήθελα πολύ να μοιάσω στον πατέρα μου), όπου οι γραβάτες στην ντουλάπα μου, ήταν περισσότερες από τα πουκάμισά μου, πέρασα και την εποχή, της «υποταγής» στη μόδα, όπου οι γραβάτες έδωσαν τη θέση τους στα μπουφάν τα μακό και τα πουκάμισα με τα γυρισμένα μανίκια!

Τα χρόνια πέρασαν, η «μόδα» και το «κομψό» άλλαξε… Ποτέ δεν με ενόχλησε (ή για να το πω πιο σωστά, δεν πρόσεχα) αν κάποιος επέλεγε την γραβάτα ή το μακό ως ενδυματολογικό «στυλ» στην καθημερινότητά του.

Τα χρόνια πέρασαν και οι ενδυματολογικές επιλογές έγιναν (δεν το κατάλαβα ποτέ αυτό) συνώνυμο της πολιτικής τοποθέτησης και της «επαναστατικής» δεινότητας του «φέροντος» το συγκεκριμένο στυλ…

Από τη γραβάτα, περάσαμε στο ζιβάγκο και από εκεί στο μπουφάν της μηχανής, το μπλουτζίν με το πουκάμισο φτάνοντας στο πανάκριβο κουστούμι με την ποσέτ αλλά –προς Θεού- χωρίς γραβάτα!

Στο «πυρ το εξώτερον» η γραβάτα μια και, μία κατηγορία ανθρώπων, κατάφερε να την κάνει σύμβολο «υποταγής»  και συνώνυμο μικροαστισμού!

Και έτσι ξαφνικά, η γραβάτα έγινε θέμα συζήτησης (σε πανευρωπαϊκό επίπεδο βεβαίως, βεβαίως και φυσικά με μία ισχυρή δόση κοροϊδίας) αλλά και σύμβολο που θα ορίσει την «λύτρωση», ενός ολόκληρου λαού!

Και κάπως έτσι η γραβάτα από ένα απλό «αξεσουάρ κομψότητας» έγινε «σύμβολο ελευθερίας»! Κάτι σαν «λάβαρο της επανάστασης»…

Και κάπως έτσι ένα ύφασμα στενό και μακρύ, θα γινόταν «σήμα κατατεθέν» της «αριστερής» κυβέρνησης που κλήθηκε να «σώσει» την Ελλάδα από τους γραβατωμένους δυνάστες της…

Κάτι σαν την μπούργκα, το τσαντόρ ή -στην καλύτερη περίπτωση-, τα πούρα του συγχωρεμένου Φιντέλ!

Δεν έχω κανένα πρόβλημα αν, ένας πρωθυπουργός ή ένα μέλος του κοινοβουλίου, δεν φοράει γραβάτα. Άλλωστε είναι τόσο υποκριτικό αν δεν σου αρέσει, όσο και ο πληθυντικός μεταξύ συναδέλφων (ας πούμε δημοσιογράφους), όταν ο ένας από αυτούς εκλέγεται σε δημόσιο αξίωμα…

Είναι όμως εξίσου υποκριτικό να προσπαθεί κάποιος να πείσει ότι η «επανάσταση» εκφράζεται με την, μη χρήση της γραβάτας… Και είναι προσβλητικό όταν αυτή η «επαναστατικά» ενδυματολογική επιλογή, συνοδεύεται με καφρίλα, ανετίλα και παντελή έλλειψη σεβασμού απέναντι σε πρόσωπα, θεσμούς και διαδικασίες!

Ηλίας Ηλιού, Χαρίλαος Φλωράκης, Λεωνίδας Κύρκος, Γεώργιος Παπανδρέου, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου, Κωστής Στεφανόπουλος…

Τυχαίες προσωπικότητες «εραστές» της γραβάτας, επαναστάτες, οραματιστές και πραγματικοί ηγέτες (δεν έχει σημασία αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με τον πολιτικό τους προσανατολισμό)…

Προσωπικότητες που στην πορεία τους είχαν κάτι να μας πουν και –σίγουρα- άφησαν το στίγμα τους στην ιστορία αυτής της χώρας… Κανείς, ποτέ, δεν πίστεψε ότι ο Χαρίλαος Φλωράκης ήταν λιγότερο αριστερός από τον σημερινό πρωθυπουργό επειδή φορούσε γραβάτα!

Κανείς, ποτέ, δεν πίστεψε ότι αν δεν φορούσαν γραβάτα, ο Ηλίας Ηλιού, ή ό Λεωνίδας Κύρκος θα ήταν περισσότερο ή λιγότερο χαρισματικές μορφές της Αριστεράς…

Λυπάμαι που ασχολούμαι με αυτό το θέμα…

Λυπάμαι που σε τόσο δύσκολους καιρούς, η ενδυματολογική «μανιέρα» εξαιρετικών καλλιτεχνών όπως της Lady Gaga ή του Elton John, εμπνέουν έναν πρωθυπουργό και ενός υπουργικού συμβουλίου…

Λυπάμαι που είναι αναγκαίο (και απολύτως λογικό) η «γραβάτα» του κ. Παππά, ή, η έλλειψη γραβάτας του κυρίου Τσίπρα, να γίνονται πρώτο θέμα στις ειδήσεις, μια και οι συγκεκριμένοι άνθρωποι κατάφεραν να εξαντλήσουν την «επανάσταση» σε ένα ύφασμα στενό και μακρύ που χρησιμεύει ως αξεσουάρ ένδυσης και –σίγουρα- όχι ως, δείγμα ηγετικής ικανότητας!

Λυπάμαι…

 

ετυμολογικό Υ.Γ
Γραβάτα:
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η γραβάτα ή λαιμοδέτης είναι ένα μακρύ ύφασμα το οποίο φοριέται γύρω από τον λαιμό, κάτω από το κολάρο του πουκάμισου και δένεται μπροστά από το λάρυγγα, με τις άκρες του να κρέμονται μπροστά από το πουκάμισο καλύπτοντας τα κουμπιά του. Θεωρείται επίσημο ένδυμα και αξεσουάρ του άνδρα σε ανάλογους εργασιακούς κυρίως χώρους.
Η ελληνική λέξη γραβάτα προέρχεται από την γαλλική cravate, που είναι παραφθορά του croate («Κροάτης»), από τους Κροάτες μισθοφόρους στην υπηρεσία του γαλλικού στρατού, οι οποίοι συνήθιζαν, ήδη από τον 17ο αιώνα, να φορούν ένα χρωματιστό κομμάτι υφάσματος δεμένο στο λαιμό τους, πρόγονο της σημερινής γραβάτας.
Σε πολλές χώρες υπάρχουν δημόσιοι χώροι (καζίνο, εστιατόρια πολυτελείας κλπ) στους οποίους απαγορεύεται η είσοδος χωρίς γραβάτα (ή παπιγιόν).
Εναντίον της «κυριαρχίας» της γραβάτας στην επίσημη ανδρική εμφάνιση έχουν κατά καιρούς προβληθεί διάφορα εναλλακτικά πρότυπα, όπως το ζιβάγκο ή το σακάκι κοστουμιού που κουμπώνει μέχρι τον λαιμό («κινέζικος γιακάς»).

 

Advertisements