Δεν έχει καμία σημασία πόσο μεγάλο ή μικρό είναι… Δεν έχει καμία σημασία πόσο άντεξε στο χρόνο… Δεν έχει καμία σημασία αν ήσουν εκεί ή όχι…

Όπως και να το δεις, είναι ένας μικρός «θάνατος»!

Όταν γράφεις ένα κομμάτι, πάντα να φαντάζεσαι ότι θα σε διαβάσει ένας άνθρωπος… Όταν κάνεις μία εκπομπή, πάντα να φαντάζεσαι ότι θα σε ακούσει ένας ακροατής… Και σε αυτόν τον αναγνώστη, σε αυτόν τον ακροατή, να στρέψεις την προσοχή σου γιατί σου αφιέρωσε ότι πιο πολύτιμο έχει: «χρόνο»…

Με αυτό πορεύτηκα όλα αυτά τα χρόνια, στις εφημερίδες και το ραδιόφωνο! Δεν είχε ποτέ καμία σημασία αν η εφημερίδα πουλούσε 1000 φύλλα, ή το ραδιόφωνο είχε 1% ακροαματικότητα…

Εφημερίδα… Αν μπλεχτείς στα δίχτυα της, ποτέ δεν θα μπορέσεις να ξεφύγεις! Γιατί έχει κάτι σαν τον ιστό της αράχνης… Πάντα προσπαθείς να ξεμπλέξεις, αλλά νιώθεις τόσο ασφαλής εκεί, που ξεχνιέσαι ότι θα σε φάει και έτσι σταματάς να προσπαθείς να ξεφύγεις!

Έχω μετρήσει τόσες εφημερίδες να κλείνουν… και το έχω ζήσει!

Έχω ζηλέψει συναδέλφους που κατάφεραν να περάσουν την πόρτα ιστορικών εφημερίδων, έχω πληγωθεί που τους έχουν απολύσει χωρίς να φταίνε, σα να είχαν απολύσει εμένα…

Έχω θυμώσει με «εκδότες», που έτρεξαν να σώσουν το τομάρι τους και την περιουσία τους, αφήνοντας στα θηρία, αυτούς που τους έκαναν εκδότες και τους στήριξαν στα δύσκολα και τα επικίνδυνα…

Άλλωστε τα μικρά «ζωύφια» μπλέκονται στον ιστό της αράχνης… Τα μεγάλα «τρυπάνε» τον ιστό και ξεφεύγουν!

Έχω αηδιάσει με κάποιους άλλους που –ειδικά σήμερα- χορεύουν το «χορό της φωτιάς» γύρω από εφημερίδες που καταρρέουν, λες και κάτι θα κερδίσουν τώρα που κλείνουν αυτά τα «πρακτορομάγαζα» και «ματώνω» για συναδέλφους που δεν θα καταφέρουν να βρουν δουλειά όσο και αν προσπαθήσουν…

Έζησα τη βρώμα, αλλά και το μεγαλείο της εφημερίδας…

Έζησα εκδότη να παίρνει τις εκατοντάδες χιλιάδες από επιχειρηματία αλλά να τσιγκουνεύεται το κατοστάρικο στον οικογενειάρχη συνάδελφο που δούλευε 18ωρα… Έζησα εκδότη να βγάζει έντυπο για λογαριασμό επιχειρηματία από τον χώρο της Υγείας και να τα παίρνει για να «χτυπήσει» άλλον επιχειρηματία… Και τους έζησα να κλείνουν αυτό το έντυπο γιατί «στόχος επετεύχθη», αδιαφορώντας για τους συναδέλφους που -απλά- έμειναν χωρίς δουλειά!

Έζησα όμως και συναδέλφους να καλύπτουν συνάδελφο στη γκάφα, να ξενυχτάνε παρέα και να μοιράζονται την ατζέντα την πληροφορία και τον κίνδυνο, να στηρίζουν απλήρωτοι για μήνες την εφημερίδα τους και να χωρίζουν, γιατί οι σύντροφοί τους δεν άντεχαν τον «ανταγωνισμό»…

Και με όποιον δημοσιογράφο και αν μιλήσεις τα ίδια θα σου πει! Θα σου μιλήσει για την «εφημερίδα» που εργάζεται ή εργάστηκε όπως μιλάει ο ερωτευμένος άνθρωπος για το αντικείμενο του πόθου του…

Ναι, μπορεί να τα βάλει με τον εκδότη, τον χρηματοδότη, το σύστημα, το γκουβέρνο! Με την «εφημερίδα» όμως ποτέ! Γιατί η εφημερίδα είναι οι άνθρωποι, είναι το πρωτοσέλιδο, είναι τα ξενύχτια, είναι οι έννοιες, είναι ο τίτλος… όσο μικρός ή μεγάλος και αν είναι!

«Τίτλοι τέλους» για δύο ακόμα εφημερίδες (δεν θα τις χαρακτηρίσω «ιστορικές» αν και είναι, γιατί δεν έχει σημασία)!

Και αυτό είναι παρακμή και κατάντια… Για την ελευθεροτυπία, για την παιδεία και για την κουλτούρα ενός ολόκληρου λαού! Γιατί κάποιοι θα τρέξουν να χορέψουν πάνω από το «πτώμα», γιατί κάποιοι άλλοι θα μπούνε σε ατέρμονες συζητήσεις για το πώς θα «γλιτώσει» ο εκδότης και ελάχιστοι θα κλάψουν για αυτούς που «έχτισαν» αυτές τις εφημερίδες (και τόσες ακόμα που έχουν κλείσει τα τελευταία χρόνια και δεν εξαιρώ τα άλλα μέσα… προς Θεού)!

Αυτές οι εφημερίδες (και πολλές ακόμα) ήταν και θα συνεχίσουν να είναι το όνειρο κάθε δημοσιογράφου… Όχι για τον «λαμπερό» εκδότη, ή το ωραίο κτίριο, ή τα πολλά λεφτά! Αλλά για τους άξιους ανθρώπους που «μάτωσαν», για να γίνουν αυτές οι εφημερίδες ιστορικές και που κατάφεραν να κάνουν όλους εμάς, να ζηλεύουμε και να ονειρευόμαστε, ότι κάποτε θα μπορούσαμε να δουλέψουμε σε αυτές…

Και ναι! σιχαίνομαι κάποιους τύπους που ακόμα και σήμερα (δύο μέρες πριν κλείσουν δύο ακόμα εφημερίδες), διαφημίζουν το έντυπό τους, με πρώτο θέμα την εξόντωση μίας άλλης εφημερίδας!

Ναι, ξέρω… κάποιοι θα ενοχληθούν με αυτά που γράφω και –σίγουρα- κάποιοι θα καταλάβουν, για ποιους εκδότες και σε ποιά έντυπα αναφέρομαι! Ναι, ξέρω… κάποιοι θα με βάλλουν στη «μαύρη λίστα», όμως η δική τους «άσπρη λίστα» δεν μου ταιριάζει!

 

 

Advertisements