«Ζωή είναι οι στιγμές που θα έχεις να διηγείσαι χαμογελώντας όταν θα έχουν περάσει τα χρόνια…»

Και μία από κείνες τις «στιγμές» ήταν στις 25 Ιουλίου του 1983, όπου ένας τυπάκος, ξερακιανός με -από τότε- γκρίζα μαλλιά, ίδιος ο Λούκι Λούκ, (που όταν έπαιζε πιάνο και τραγουδούσε, στράβωνε το στόμα, έγερνε το κεφάλι και χαμογελούσε πονηρά), μας σιγοψιθύρισε «πάμε μια βόλτα στη Βουλιαγμένη…»!

Για εκείνη την εποχή, αυτή η «μαζική» βόλτα στην Βουλιαγμένη, δεν ήταν απλή υπόθεση… Ήταν «επαναστατική» πράξη!

Σε μια εποχή που οι γονείς μας, έβαζαν τα (πολύ) καλά τους και πήγαιναν στα μπουζούκια, για να ακούσουν την Μαρινέλα, τον Γιάννη Καλατζή και τον ερωτιάρη Τόλη Βοσκόπουλο, σε μιά εποχή που τα «πάρτι» είχαν πρωτόκολλο (πουκαμισάκι, γκομενίτσα και μπλουζ), σε μια εποχή που το να πας με την κοπέλα σου και την παρέα σου στην παραλία, για μουσικούλα και φιλάκια ακουμπούσε το «όριο» του… «όχι και τόσο καθωσπρέπει»!

Παρόλα αυτά, με μεγάλη περιέργεια αλλά και «επαναστατική» διάθεση πήγαμε αυτή τη «βόλτα στη Βουλιαγμένη»!

Και ναι, ήμασταν όλοι εκεί… Η Χριστίνα, ο Ίων (ο μεγάλος… εγώ ήμουν ο μικρός), η Μαργαρίτα, ο Τηλέμαχος, η Μυρτούλα, η Νάνα, η -μικρούλα τότε- Νικολέτα, η Καίτη και τόσοι, μα τόσοι ακόμα (συγχωρέστε με αν ξεχνάω ονόματα)!

Οι περισσότεροι πιο μεγάλοι από μένα, αλλά στην ουσία πιο νέοι, πιο επαναστάτες, πιο «ζωντανοί», άνθρωποι που είναι τόσο συνδεδεμένοι με όλη μου τη ζωή και που ακόμα και σήμερα είναι νέοι και ζωντανοί, όπως ήταν και ο «φτωχός και μόνος καουμπόι» μέχρι την ημέρα που «ταξίδεψε»…

Και μείναμε όλη τη νύχτα με τα μαγιό, και τραγουδήσαμε (παράφωνα και μεθυσμένα) μαζί με τον Λουκιανό, τον Διονύση, την Μαργαρίτα και πολλούς ακόμα!

Και χορέψαμε και ανεβήκαμε στα δέντρα και ήπιαμε μπύρες και γελάσαμε και πέσαμε στη θάλασσα και φιληθήκαμε και είπαμε «σ’ αγαπώ» και «σε θέλω» και ξεχάσαμε και… και… και…

Και όσοι ζήσαμε αυτό το πάρτι θα μείνει χαραγμένο στην καρδιά μας και την μνήμη μας γιατί ένας και μόνος άνθρωπος κατάφερε να κάνει μια «επαναστατική» πράξη-πάρτι και να τον ακολουθήσουν 100.000 άνθρωποι!

Με τεράστιους καλλιτέχνες δίπλα του και με μόνο όπλο τη μουσική, το χορό το γέλιο και τις παρέες… Χωρίς Facebook, «σέλφι» και Instagram, χωρίς «έξυπνα» τηλέφωνα και ψηφιακές μηχανές, χωρίς security στις εισόδους, videowall ή laser φώτα !

Εκείνη η βόλτα, εκεί στη Βουλιαγμένη, εκείνο το βράδυ, ήταν η νιότη μας  και ίσως κατάφερε να αλλάξει τη ζωή πολλών από εμάς… γιατί ίσως ήταν η αρχή αλλά και το τέλος της αθωότητας!

Δεν ξέρω αν ήταν το ελληνικό Γουντστοκ, ή αν η Βουλιαγμένη ήταν τα Μάταλα της Αττικής…

Δεν ξέρω αν ήταν η απλότητα, η αθωότητα, ή το «γιατί όχι;», που μας συντρόφεψε και μας «όρισε» σε πάρα πολλές στιγμές της ζωής μας, από τότε μέχρι σήμερα…

Δεν ξέρω πόσο θα μετάνιωνα και θα ζήλευα αν κάποιος μου διηγόταν αυτή τη «βόλτα» και δεν θα μπορούσα να του πω «ήμουνα και εγώ εκεί»…

Αυτό που ξέρω είναι ότι κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου και βλέπω εκείνη τη «βόλτα στη Βουλιαγμένη», θυμάμαι αγαπημένους ανθρώπους, που έχω την τύχη να με «συντροφεύουν» στη ζωή μου μέχρι σήμερα, καταλαβαίνω ότι το να παραμένεις «νέος» είναι πολύ απλή υπόθεση και νιώθω τόσο όμορφα που έζησα στα χρόνια της αθωότητας, ώστε να μπορώ σήμερα να τα διηγούμαι και να χαμογελάω πονηρά..!

Σε ευχαριστώ αδελφούλα που μου θύμισες
(και μου θυμίζετε όλοι σας)
εκείνη την υπέροχη «βόλτα»…
Και σε ευχαριστώ Λουκιανέ (όπου και να σαι) που μου είπες
«Πάμε μια βόλτα στη Βουλιαγμένη;»!

voul

Advertisements