Κάθε μέρα ακολουθώ την ίδια διαδρομή για τη δουλειά μου.

Κάθε μέρα στη Βάρη στο φανάρι που στρίβει για την Βάρης-Βαρκιζας συναντώ έναν ηλικιωμένο μετανάστη. Μικροκαμωμένος, με μπαστούνι και σκουφάκι για το κρύο, περνάει ανάμεσα στα αυτοκίνητα χαμογελαστός, κρατώντας ένα πλαστικό ποτηράκι και 2-3 πακέτα χαρτομάντηλα…

Δεν χτυπάει τζάμια, δεν παρακαλάει, δεν κοιτάζει επίμονα προβάλλοντας κάποια αναπηρία. Απλά περνάει και λέει καλημέρα χαμογελώντας!

Κάθε μέρα τον παρακολουθούσα και μου έκανε εντύπωση η αξιοπρέπειά του, το καθαρό του βλέμμα και το αληθινό του χαμόγελο! Και κάθε μέρα φρόντιζα να έχω, κάτι να του δώσω… Ποτέ δεν κοίταξε τι έβαζα στο κυπελάκι του… Πάντα μου έδινε χαρτομάντηλο (το οποίο ποτέ δεν έπαιρνα, όπως και οι περισσότεροι οδηγοί) και πάντα χαμογελούσε λέγοντας:

Ευκαριστώ αγκάπη μου! Καλές γκιορτές… και μου έστελνε ένα φίλι!

Δεν σου κρύβω οτι αν κάποιο πρωι-μεσημέρι δεν τον έβλεπα, ανησυχούσα… Αλλά το επόμενο πρωί το χαμόγελό του με έκανε να χαμογελάσω και εγώ αισιόδοξα! Δεν ξέρω το όνομά του, δεν ξέρω από που έχει έρθει… Λογικά είναι από τη Μέση Ανατολή και υπόσχομαι οτι θα μάθω σύντομα…

Πρίν από δύο ημέρες, πλησιάζοντας το συγκεκριμένο φανάρι ανακάλυψα οτι δεν είχα καθόλου ψιλά πάνω μου… Στεναχωρέθηκα και το συναίσθημα έγινε ακόμα πιο έντονο, όταν μου έγνεψε χαμογελαστά «καλημέρα» χωρίς να με πλησιάσει (πόσο τη θαύμαζα κάθε μέρα αυτή την αξιοπρέπεια)!

Ανοιξα το παράθυρο του είπα καλημέρα και απολογούμενος (και το εννοώ αυτό που λέω) του είπα: «Δεν έχω σήμερα…»!

Αυτό που έγινε εκείνη τη στιγμή θα το θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή! Και θα ντρέπομαι για λογαριασμό κάποιων που δυστυχώς δεν έζησαν αυτό που θα σου περιγράψω…

Μόλις άνοιξα το παράθυρο και του είπα «δεν έχω σήμερα…», αυτός ο μετανάστης, που θα μπορούσε να είναι πατέρας μου τουλάχιστον, που με αξιοπρέπεια πουλάει χαρτομάντηλα για να ζήσει, που έμαθε γλυκές και ευγενικές λέξεις στη γλώσσα μου για να επικοινωνήσει μαζί μου, με πλησίασε σχεδόν τρέχοντας (όσο μπορούσε τουλάχιστον), έβαλε το κυπελάκι του σχεδόν μέσα από το ανοιχτό παράθυρό μου και μου είπε με ένα ακόμα γλυκό χαμόγελο:

«Ντεν έκει; πάρε, πάρε…»

Είμαι βέβαιος οτι αν με είχε χτυπήσει κεραυνός, θα είχα νιώσει λιγότερο αποσβολωμένος και θα ήθελα να μπορούσα να εκφράσω με λόγια αυτό που ένιοωσα εκείνη τη στιγμή αλλά -πίστεψέ με- δεν μπορώ!

Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι έρχονται -έτσι ξαφνικά- στη ζωή σου κάποιοι άνθρωποι και κάποιες στιγμές, για να σου αλλάξουν την κοσμοθεωρία σου (κυριολεκτικά και μεταφορικά), για να σου δώσουν ένα μάθημα ανθρωπιάς, ανιδιοτέλειας και πολιτισμού!

Είναι αυτές οι στιγμές που θυμάσαι τις παροιμίες των γονιών σου, που σου έλεγαν όταν ήσουν μικρός «ότι δίνεις, παίρνεις», που ντρέπεσαι για αυτούς με τα μαύρα κολλητά μακό που κάνουν τους «άντρες» σε ανθρώπους που η τύχη, ή η ατυχία τους έριξε σε κάποια ξένη χώρα!

Και φυσικά επιβεβαιώνεται με τον πιο πραγματικό τρόπο ότι «παντού υπάρχουν καλοί και κακοί»! Και καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν καλοί και κακοί και όχι κακοί και καλοί…

Δεν θα κάνω τον ανώτερο άνθρωπο… Και εμένα με έχει φοβίσει κάποιες στιγμές η διαφορετικότητα και εγώ έχω γίνει πιο προσεκτικός όταν βρέθηκα μόνος μου απέναντι σε μία παρέα αλλοδαπών! Αν και το ίδιο θα πάθαινα αν έβλεπα μία παρέα Ελλήνων λίγο πιο επιθετική απότα δικά μου δεδομένα και «στερεότυπα». Αυτό όμως δεν μου έδωσε ποτέ το δικαίωμα να βρίσω, να απορρίψω ή να εκμεταλλευτώ κάποιον πριν τον γνωρίσω!

Γι’ αυτό ντρέπομαι με όλα αυτά ακούω βλέπω και γίνονται σε ότι αφορά στην κάθε μορφής διαφορετικότητα…

Η συνάντησή μου με αυτόν τον «πολίτη του δρόμου» με συγκλόνισε… και εύχομαι να συμβεί κάτι αντίστοιχο και σε άλλους! Ίσως έτσι κάποια μέρα, ο κόσμος να γίνει ομορφότερος και εμείς λίγο καλύτεροι…

Advertisements