Ονειρευόσουνα… Να μοιάσεις στον πατέρα σου, να γίνεις πυροσβέστης, γιατρός, πιλότος, ακόμα και αστυνομικός,  ή να κάνεις εκατομμύρια όπως ο αγαπημένος σου ποδοσφαιριστής!

Και τις στιγμές που πήγαινες εκδρομή με τους γονείς σου, σκεφτόσουν πόσο ωραίο θα ήταν όταν μεγαλώσεις να κάνεις παιδιά που να είναι τόσο ευτυχισμένα όσο ήσουν εσύ σε εκείνη την εκδρομή στην Ολυμπία…

Και όταν τσακωνόσουν με τη μάνα σου ή τον πατέρα σου το πρώτο πράγμα που σκεφτόσουν ήταν ότι δεν θα έκανες ποτέ στα παιδιά σου αυτά που έκαναν σε σένα οι γονείς σου (αχ! και να ήξερες…)

Πέρασαν δεκαετίες από τότε! Σε «πήρε η μπάλα»… Μεγάλωσες γρήγορα, ξέχασες τα όνειρά σου και τις υποσχέσεις που έδινες στον εαυτό σου παιδί!

Αλήθεια, που πήγε εκείνο το παιδί;

Που πήγαν εκείνες οι υποσχέσεις, εκείνα τα «θέλω» και εκείνα τα «δεν» ή τα «θα»; Μάλλον τα πήρε ο αέρας και οι μέρες που περνούσαν τόσο γρήγορα… για να γίνουν μήνες, χρόνια και δεκαετίες…

Μπήκε η άνοιξη, βγήκε ο ήλιος και αποφάσισες να ξυπνήσεις από τη χειμερία νάρκη σου! Πήγες στην παραλία, και κάθισες να χαζεύεις τη θάλασσα και να αναρωτιέσαι:

Αλήθεια, που πήγε εκείνο το παιδί και εκείνες οι υποσχέσεις;

Σε ξέρω καλά, μην το ξεχνάς αυτό! Και είμαι απ’ έξω… Δεν θα σου πω που πήγε εκείνο το παιδί, που πήγαν οι υποσχέσεις και τα «θέλω». Άλλωστε κανείς δεν μπορεί να σου το πει αυτό. Ούτε καν εσύ δεν μπορείς!

Μπορώ όμως να σου μιλήσω για «κύκλους», να σου μιλήσω για «μάχες» να σου μιλήσω για προσπάθεια …

Μπορώ να σου μιλήσω για τις φορές που «έπεσες», για τις φορές που σε «πέταξαν κάτω», αλλά και για τις φορές που «σηκώθηκες» (κάποιες φορές βαριά πληγωμένος), τίναξες τα ρούχα σου, έσφιξες τα δόντια και συνέχισες…

Μπορώ να σου μιλήσω για έρωτες, προδοσίες, αλητείες, επιτυχίες, αποτυχίες!

Έλα τώρα… Αφού ξέρεις τι σου λέω! Όπως ξέρεις και που θα καταλήξω: στους «κύκλους»! Ομόκεντρους, τέλειους  που αν δεν τους «κλείσεις» (τέτοιος εγωιστής που είσαι) δεν μπορείς να πας παρακάτω!

Και ξέρω γιατί κάθεσαι και χαζεύεις τη θάλασσα: Γιατί ενώ αυτή είναι ήρεμη, εσύ έχεις τρικυμία στο κεφάλι σου… Θέλεις να «κλέψεις» λίγο από την ηρεμία της, γιατί έχεις μπει στη διαδικασία να κλείσεις έναν ακόμα κύκλο…

Είδες πόσο καλά σε ξέρω, βλάκα μου;

Παρένθεση:
Πριν από λίγο καιρό είχαμε μία συζήτηση με την αδελφή μου και με έναν καλό φίλο τον Τόνι για αυτό το περιβόητο «για πάντα». Διαφωνήσαμε μια και ο Τόνι είπε ότι δεν υπάρχει το «για πάντα»…

Και όμως! Το «για πάντα» υπάρχει… Μπορεί να μην υπάρχει στην πραγματική και «υλική» ζωή σου, υπάρχει όμως στους κύκλους που κλείνεις, στους κύκλους που ετοιμάζεσαι να κλείσεις και σε αυτούς που έχεις ανοιχτούς, είτε το θες είτε όχι!

Εκεί είναι το «για πάντα»!

Στους έρωτες που άφησες πίσω σου, στα ανομολόγητα πάθη σου, στα λάθη σου, στις αλήθειες σου, στους φίλους που έχασες, στους φίλους που κέρδισες, στις λέξεις που δεν πρόλαβες να πεις (ή δεν τόλμησες να πεις), στις στιγμές που κάθισες απέναντί στο απέραντο «εγώ» σου, σε αυτούς που πλήγωσες και σε αυτούς που σε πλήγωσαν!

Και όλα αυτά στους τέλειους ομόκεντρους κύκλους!
Σε αυτούς που σε έκαναν ότι είσαι σήμερα και σε αυτούς που σε κάνουν να αναρωτιέσαι σήμερα…

Μην ψάχνεις λοιπόν που πήγε εκείνο το παιδί, εκείνες οι υποσχέσεις και εκείνα τα «θέλω»! Είναι και θα είναι «για πάντα» εκεί που τους αξίζει… Στους κύκλους που σφράγισες, σε αυτούς που κουβαλάς ακόμα μαζί σου, σε αυτούς που ετοιμάζεσαι να κλείσεις και σε αυτούς που ετοιμάζεσαι να ανοίξεις!

Ξέρω, ξέρω… Όποτε σε βλέπω να χαζεύεις τη θάλασσα ξέρω ότι σκέφτεσαι το επόμενο βήμα! Μην το σκέφτεσαι, κάντο…
Και αν δε σου βγει, δε γαμιέται, πάμε γι’ άλλα!

Άλλωστε το ξέρω (και το ξέρεις) ότι θα το κάνεις και ότι «για πάντα» θα το κουβαλάς είτε σου κάτσει, είτε σε τσακίσει!

Θα κλείσω λέγοντάς σου κάτι που μου αρέσει (και ξέρω ότι σου αρέσει) να σου λέω κάτι τέτοιες στιγμές:

«Η ζωή είναι μια μάχη λεόντων! Οπότε αναστηλώσου, τους ώμους ψηλά, περπάτα περήφανα και κορδώσου…
Μη γλείφεις τις πληγές σου, να τις γιορτάζεις! 

Και τα σημάδια που έχεις είναι σημάδια αγωνιστή.
Ήσουν σε μια μάχη λεόντων…

Επειδή δεν κέρδισες δε σημαίνει ότι δεν ξέρεις να βρυχάσαι!»

Advertisements