Ήταν εκείνα τα απογεύματα και εκείνα τα βράδια που σε έβαζαν για ύπνο νωρίς! «πρέπει να κοιμηθείς» σου έλεγαν… Για να είσαι ξεκούραστος στο σχολείο, να είσαι ξεκούραστος το βράδυ που θα ερχόντουσαν οι θείες και εσύ θα βαριόσουν θανάσιμα!

Ήταν εκείνα τα απογεύματα και εκείνα τα βράδια που τρύπωνε στο δωμάτιό σου ο φανταστικός σου φίλος και αντί να κοιμηθείς συζητούσατε ατελείωτες ώρες…

Συζητούσατε για διαπλανητικά ταξίδια, μάχες -που σίγουρα μαζί θα κερδίζατε-, για τη συμμαθήτριά σου που καθόταν δύο θρανία πιο μπροστά από σένα και στεναχωριόσουνα γιατί την γλυκοκοιτούσε ο δυνατός της τάξης και εσύ δεν τολμούσες να τη διεκδικήσεις…

Συζητούσατε τα πάντα και για τα πάντα βρίσκατε λύση! Και έτσι μετά από ώρες εξουθενωμένος από τις μάχες και τα ταξίδια καληνύχτιζες τον φανταστικό «κολλητό» σου και κοιμόσουν με ένα πλατύ χαμόγελο!

Τα χρόνια πέρασαν και εσύ ξέχασες τον φανταστικό σου φίλο που ταξιδεύατε μαζί σε μάχες περιπέτειες και αλητείες… Ίσως τον ξέχασες γιατί τελικά στα χρόνια που πέρασαν μπέρδεψες το φανταστικό με το πραγματικό… Ίσως γιατί κάτι άλλο ήθελες να χτίσεις και τελικά έχτισες αυτό που λένε «καλώς ήρθες στον φανταστικό σου κόσμο…»

Και έμαθες να ζεις μέσα σε αυτό το φανταστικό… Και έμαθες να κάνεις τις ανάγκες σου «εικόνες» και να τις ζεις μέχρι να καταλάβεις ότι δεν ζούσες, απλά φανταζόσουνα!

Και ανακαλύπτεις ξαφνικά βλάκα μου, ότι είχες φτιάξει τον φανταστικό σου φίλο, τον φανταστικό σου έρωτα, την φανταστική σου δουλειά, την φανταστική ζωή, την φανταστική οικογένεια…

Πόσες φορές δεν είπες: «αυτός; κολλητός μου…» ή «αυτή; είναι η γυναίκα της ζωής μου…» ή «εγώ έχω ανθρώπους που με στηρίζουν στα δύσκολα…» ή όταν σε ρωτάνε τι κάνεις, η απάντηση είναι «είμαι μια χαρά…»

Και ξέρεις γιατί βλάκα μου; Γιατί δεν μίλησες όλα αυτά τα χρόνια! Και όταν μίλησες έκανες πως μιλούσες… και γιατί δεν άκουγες! Έκανες ότι άκουγες… και μάθαμε να μην ακούμε, να μην ακούνε, να μην μιλάμε, να μην μιλάνε!

«Κάνουμε πώς…» αυτό είναι το κλειδί!

Γιατί δεν χωράει τίποτα «αταίριαστο» στον φανταστικό μας κόσμο! Δεν χωράει τίποτα παραπάνω από αυτό που έχουμε δημιουργήσει και σίγουρα δεν χωράμε σε αυτό που έχουν δημιουργήσει οι άλλοι!

Δεν είμαστε διατεθειμένοι να μοιραστούμε, να ματώσουμε, να δώσουμε, να πάρουμε… δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τους άλλους να μπούνε στον φανταστικό μας κόσμο και δεν μας αφήνουν να κάνουμε το ίδιο…

Και όσο περνάνε τα χρόνια τόσο ανακαλύπτεις ότι αυτός ο φανταστικός κόσμος είναι μοναχικός και –μοιραία- έρχεται η στιγμή που ανακαλύπτεις ότι δεν θέλεις πια «να κάνεις πως…»

Μην «κάνεις πως…» το κατάφερες βλάκα μου, γιατί ο φανταστικός σου κόσμος δεν υπάρχει πια!

Για έναν αγαπημένο άνθρωπο που θα ήθελα να του πω
(μετά την κουβέντα που είχαμε)
ότι 
«το Gotham City δεν θα γίνει ποτέ Neverland αλλά
μπορείς να ψάξεις τον Σάντσο μέσα σου»! (ξέρεις εσύ…)

Advertisements