Πάντα  όσα χρόνια σε ξέρω (και είναι πολλά), τα κρασάκια και τα ποτάκια μαζί σου, δηλαδή οι κουβέντες μας, είναι απολαυστικές! Γιατί είναι ο ορισμός αυτού που λένε οι γυναίκες: mix and match!

Δηλαδή, από την ακατανίκητη επιθυμία να σε δείρω, στην ανάγκη να ξεκαρδιστώ τα γέλια ή να σε φιλήσω και μετά να σου κάνω «πατ πατ» επιλέγοντας να μην σου πω –ακόμα- «σε λυπάμαι»…

Βλέπεις, από τους γοητευτικούς και έξυπνους ανθρώπους έχουμε απαιτήσεις! Και θυμώνουμε όταν αυτές οι απαιτήσεις είναι τόσο απλές και όμως τόσο βαθιά κρυμμένες…

Η τρέλα φλερτάρει με το μεγαλείο! Το έχει αποδείξει η ιστορία…

Άλλωστε οι τρελοί και οι παθιασμένοι έμειναν στην «ιστορία» ή στην καλύτερη «άλλαξαν» την ιστορία (μεταφορικά και κυριολεκτικά)! Και ναι, έχεις το βλέμμα του τρελού αλλά δυστυχώς πάει χαμένο!

Κάποτε ένας καθηγητής, μου είχε πει ότι πρέπει να βγω από τη «σκηνή του φόνου» και τότε θα μπορέσω να βρω το δολοφόνο! Σοφή κουβέντα… Όμως με σένα η περίπτωση είναι πιο πολύπλοκη: Είσαι το θύμα ή ο θύτης;

Όποτε λοιπόν έχουμε αυτά τα απολαυστικά «κουβεντιαστά» ποτάκια, βγαίνω από τη «σκηνή του φόνου» μπας και καταλάβω (βλάκα μου, είσαι πολύ δύσκολη περίπτωση)!

Και έτσι όπως σε παρατηρούσα να μιλάς ακατάπαυστα, να κοιτάς δεξιά και αριστερά με το βλέμμα του τρελού, τη μία να χαμογελάς και να μαλακώνεις και την άλλη να αγριεύεις και να φουντώνεις μου ήρθε (σα να με χτύπησε τραίνο σε αφύλαχτη διάβαση):

Δεν είσαι ούτε θύμα, ούτε θύτης… Αυτόχειρας είσαι!

Ναι, αυτόχειρας! Και αν δεν ξέρεις (που ξέρεις) τι είναι «αυτόχειρας» θα σου εξηγήσω… Είναι αυτός που βάζει τα χεράκια του και βγάζει τα ματάκια του! Είναι ο βολεμένος, ο φοβισμένος, ο παρατημένος (και άλλα σε «-μένος», αλλά θα μείνω σε αυτά).

Και ξέρεις, οι αυτόχειρες είναι περήφανοι, εγωιστές, αλαζόνες! Δυναμικά στοιχεία όλα αυτά, δε λέω… Αλλά είναι και ηλίθιοι, για να μην πω βλαμμένοι.

Επιλέγουν έναν «κλειστό» κόσμο, σε βολικό «μοτίβο», γιατί θεωρούν ότι μπορούν να είναι ανεξάρτητοι…

Θεωρούν ότι τα απλά πράγματα δεν είναι φτιαγμένα για αυτούς, θεωρούν ότι η κυκλοθυμία είναι προτέρημα των δυναμικών ανθρώπων και ότι η δουλειά είναι πανάκεια στην όποια στερημένη τους ανάγκη!

Τις περισσότερες φορές (για να μην σου πω «πάντα» με μαθηματική ακρίβεια) ανακαλύπτουν -κάποια στιγμή- ότι επέλεξαν να ζήσουν σε έναν μοναχικό κόσμο γιατί απλά δεν είχαν συνειδητοποιήσει πόσο ωραίος μπορεί να είναι ο κόσμος έξω από «τον κόσμο του ενός»!

Αλλά τότε είναι αργά…

Και είναι ακόμα πιο βασανιστικά αργά όταν (ο αυτόχειρας που λέγαμε) κάνει τη σωστή ερώτηση στη λάθος στιγμή:«Μα καλά, εμένα τι μου λείπει;»

Για πες μου βλάκα μου, βλέπεις ομοιότητες με κάποιον που ξέρεις; Άσε, μην απαντήσεις… ρητορική η ερώτηση!

Δουλειά («δεν έχω χρόνο για άλλα πράγματα»), εγωισμός («το πήρα πάνω μου και πρέπει να το βγάλω πέρα»), συγκεντρωτισμός («θέλω να το κάνω εγώ, γιατί έτσι!»)…

Προσωρινές λύσεις!

Γιατί όλοι οι άνθρωποι κάπου πρέπει να διοχετεύσουν τους φόβους τους… Και να επενδύσουν. Όμως δεν σκέφτονται το πιο σημαντικό: Ότι κινδυνεύουν αυτές οι προσωρινές λύσεις να γίνουν μόνιμο λάθος!

Και κάπως έτσι οι –τέτοιου είδους- προσωρινές λύσεις γίνονται μοναξιά… Και ξέρεις γιατί αυτή η κατηγορία ανθρώπων (στην οποία ανήκεις με «δόξα και τιμή») επιλέγουν την -όπως θες πες το- μοναξιά ή την μοναχικότητα;

Γιατί η μοναξιά/μοναχικότητα είναι εύκολη και βολική!

Δεν θέλει ούτε κόπο ούτε τρόπο… Θέλει άρνηση και αρκετά «γιατί έτσι», θέλει άγχη και προβλήματα (ακόμα και εκεί που δεν υπάρχουν) με απαραίτητη προϋπόθεση ένα κρεβάτι να χωθείς για να μην σε βλέπει κανείς, θέλει πολύ φόβο και ακόμα περισσότερες δικαιολογίες!

Ξέρω, ξέρω! Τώρα που διαβάζεις, λες από μέσα σου «είσαι πολύ μαλάκας» αλλά το πιο μέσα σου, λέει «είσαι πολύ μαλάκας, αλλά έχεις δίκιο…»!

Και ξέρεις γιατί τα γράφω όλα αυτά;

1ον γιατί όπως έλεγαν οι Ρωμαίοι «verba volant, scripta manent» δηλαδή «τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν»
και
2ον γιατί την επόμενη φορά που θα πίνουμε (τα απολαυστικά «κουβεντιαστά» ποτάκια), δεν θα ήθελα να σου πω «σε λυπάμαι»!

Advertisements