404176840_183c6bf968

Τον γνώρισα πριν από πολλά, πολλά χρόνια… Η αλήθεια είναι ότι δεν κάναμε και πολύ παρέα! Άλλωστε για εκείνα τα χρόνια αυτός, ήταν πολύ συντηρητικός για τα γούστα μου!

Τυχοδιώκτης εγώ, μετρημένος αυτός… «Όσα πάνε και όσα έρθουνε» εγώ, προγραμματισμένος αυτός… Εγωιστής και κωλόπαιδο εγώ, σεμνός και καλός αυτός… Ξέρεις τώρα, εγώ αλλού και αυτός εδώ!

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές προσπάθησε να με πλησιάσει, αλλά ποιος τον άκουγε. Είχαμε τότε αυτήν την αλαζονεία και τον τσαμπουκά της ηλικίας, που, με το που αυτός προσπαθούσε να κάνει ένα βηματάκι, εγώ του έβαζα «πάγο»!

«Δε μας γαμεί ο μαλάκας με τα υπαρξιακά του…» ήταν η πρώτη σκέψη, κάπου εκεί στην τρίτη vodka (με πάγο σε χαμηλό ποτήρι και δύο φέτες λεμόνι), με δεύτερη σκέψη αυτό το «και ξανά προς τη δόξα τραβά…»

Τα χρόνια περνούσαν… Άλλα κακά, άλλα καλύτερα, άλλα δύσκολα! Και να πω την αλήθεια μου, κάπου αυτόν τον τύπο τον είχα ξεχάσει. Και να πω μία ακόμα αλήθεια μου, αυτός πολλές φορές προσπάθησε να με πλησιάσει, αλλά ήμουνα πολύ απασχολημένος τότε, (και εξακολουθούσα να τον θεωρώ πολύ μαλάκα για τα γούστα μου) ώστε να του δώσω σημασία!

Ώσπου ήρθε μια μέρα, (πριν από πολλά χρόνια επίσης), που έκανε ξανά την εμφάνισή του… Μόνο που αυτή τη φορά που εμφανίστηκε, ήταν διαφορετικός και εγώ ήμουνα μόνος μου!

Δεν έχει σημασία πότε και γιατί έγινε αυτό… Άλλωστε έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε. Το μόνο που θυμάμαι τόσο έντονα είναι η πρώτη φράση που μου είπε:

«Και τώρα, τι κατάλαβες βλάκα μου;»
Αυτό το «βλάκα μου» ήταν σα να μου έριξε ένα κουβά παγωμένο νερό στην πλάτη… Και ξαφνικά, δεν υπήρχε στο χώρο «μαλάκας» αλλά μόνο «βλάκας»…

Και κάπως έτσι γνωριστήκαμε… και κάπως έτσι ξεκινήσαμε να κάνουμε παρέα… και κάπως έτσι κατάλαβα ποιος δεν ήταν ο «μαλάκας» και ποιος –σίγουρα- ήταν ο «βλάκας»!

Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω και να εκτιμήσω το κτητικό «μου» στο «βλάκα μου»… Αυτά τα τρία γράμματα που έφτιαχναν το «μου» έκλειναν μέσα τους τόσο νιάξιμο, τόση αγάπη, τόση τρυφερότητα, τόση φιλία, που κατάλαβα ότι από την πρώτη στιγμή εγώ ήμουν ο μαλάκας στην παρέα!

Τα χρόνια πέρασαν… Και με αυτόν τον τύπο μοιραστήκαμε πολλά! Χαρές, λύπες, έρωτες, έννοιες, αλητείες, εντάσεις! Και είναι πάντα εκεί…

Ένα περίεργο πράγμα ρε φίλε! Είτε τον έχω ανάγκη είτε όχι, αυτός εκεί… Να με συμβουλέψει, να με βρίσει, να με καλμάρει, να με σπρώξει, να γίνει «συνένοχος στο έγκλημα»!

Ναι, είναι πάντα εκεί! Στα ξενύχτια μου, στα ζόρια μου, στις χαρές μου στις αλητείες μου, έτοιμος πάντα να μου πεις «εεεεεπ, μαζέψου…» ή «προχώρα βλάκα μου, εγώ είμαι εδώ…»!

Α! άλλαξε και αυτός… Έβγαλε από μέσα του αυτό το «έχω καταπιεί κρεμάστρα» και έχει χαλαρώσει. Έγινε λίγο ριψοκίνδυνος, λίγο αλητάκος, λίγο πιο σοφός, λίγο πιο (πώς να το πώς τώρα…) ανθρώπινος!

Τα χρόνια πέρασαν και μπορώ να (μου) εξομολογηθώ ότι μετανιώνω… και πίστεψέ με φίλε μου, μετανιώνω πολύ δύσκολα!

Μετανιώνω, που δεν τον γνώρισα νωρίτερα, που δεν ασχολήθηκα μαζί του, που δεν του επέτρεψα να μου πει αυτό το «βλάκα μου» νωρίτερα, που δεν μοιράστηκα πράγματα μαζί του!

Ξέχασα να σας πω το πιο βασικό… Είναι συνονόματος και μένει μαζί μου (για την ακρίβεια μέσα μου).

Γι’ αυτό αν κάποια στιγμή στη ζωή σου έχεις την τύχη να συναντήσεις έναν συνονόματό σου -μπορεί να ακούει και στο όνομα «συνείδηση»- που μένει μέσα σου και προσπαθήσει να σου πιάσει κουβέντα, μην τον πεις «μαλάκα»…

Γιατί όταν θα έρθει (που σίγουρα θα έρθει, δεν την γλιτώνεις…) η στιγμή, να σου πει «και τώρα, τι κατάλαβες βλάκα μου» θα σε πονέσει πολύ!

Advertisements