heroes

Ήσουν μικρούλης όταν ανακάλυψες τη «Χώρα του Ποτέ» και συνάντησες τον Πήτερ Παν… Αυτό το αγόρι που ντυμένο στα πράσινα δεν μεγάλωνε ποτέ, μπορούσε να πετάει, είχε κρυφό έρωτα για μία πυγολαμπίδα και έναν εχθρό… τον Κάπτεν Χούκ!

Ήσουν μικρούλης τότε και το μόνο που ήθελες ήταν να μεγαλώσεις.
Α, ναι! Ήθελες και να πετάς, ήθελες και να ζείς στη «Χώρα του Ποτέ»…

Ήσουν μικρούλης και δεν μπορούσες να καταλάβεις τι σημαίνει το
«μη μεγαλώσεις ποτέ, είναι παγίδα»!

Και εσύ βιαζόσουν να μεγαλώσεις και πολύ γρήγορα ο Πήτερ Παν, έδωσε τη θέση του στον Μπάτμαν…

Πάμπλουτος, με «δαίμονες» στη σκοτεινή ζωή του, γοητευτικός, δίκαιος, εκδικητής και προστάτης των αδυνάτων… Και αυτό που σε μάγεψε -αλλά το κατάλαβες χρόνια μετά-, ήταν ότι ΔΕΝ ήταν «Σούπερμαν» ούτε τον ζήλεψε ποτέ! Αυτός ο Σούπερμαν ήταν πολύ «ψεύτικος» για την αλήθεια του…

Ήταν τότε που κατάλαβες, ότι η αδυναμία μπορούσε να γίνει δύναμη, ότι μπορείς να ξεγελάσεις τους δαίμονές σου, ότι αν θες να πάψεις να φοβάσαι το σκοτάδι  πρέπει να ανάψεις ένα φως και όλα αυτά με ένα και μόνο ηθικό δίδαγμα:
«στο τέλος, πάντα νικάει ο Μπάτμαν   …»

Και κάπου εκεί, στα χρόνια της αναζήτησης «αγκαλιά» με την παιδικότητα του Πήτερ Παν και την «δύναμη» του Μπάτμαν, είδες στο βάθος έναν ξερακιανό καβαλάρη, με περικεφαλαία, δόρυ σκουριασμένη πανοπλία και ασπίδα να έρχεται νωχελικά προς το μέρος σου!

Και πίσω του, πάνω σε ένα γαϊδούρι ένας κοντούλης, χοντρούλης ροδοκόκκινος «υπασπιστής», ο Σάντσο!

Έτοιμος να δώσει και τη ζωή του για τον ξερακιανό Δον Κιχώτη, αρκεί να μπορεί να τον ακούει και να μαθαίνει από αυτόν τον ονειροπόλο στοχαστή, το σύμβολο της τρέλας και του ασυμβίβαστου ρομαντισμού…

Τα χρόνια πέρασαν και ξαφνικά, κοιτώντας απέναντί σου, βλέπεις αυτούς τους τρεις –τόσο διαφορετικούς- τύπους, να κάθονται παρέα και να σου χαμογελάνε πονηρά…

Να σε οδηγούν χωρίς να το καταλαβαίνεις, να σου κάνουν παρέα και να σε προστατεύουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο…

Όταν έπρεπε να αντιμετωπίσεις τους δαίμονές σου ήταν η επανάστασή σου, που σε έκανε να πετάξεις… ήταν η γενναιότητά σου όταν χρειάστηκε να υπερασπιστής τα πιστεύω σου… ήταν η τρέλα αλλά και η σοφία όταν χρειάστηκε να αντιμετωπίσεις την αδικία και να συνεχίσεις να περπατάς αγέρωχος έστω και αν η «πανοπλία» σου, ήταν ξεχαρβαλωμένη και σκουριασμένη!

Γιατί ο Πήτερ Παν, ο Μπάτμαν και ο Δον Κιχώτης -για σένα και για μένα- πήραν πια τη θέση που τους αξίζει στην ιστορία… Ο κάθε ένας από αυτούς είναι πια κάθε άλλο παρά «χάρτινοι ήρωες» της παιδικής και εφηβικής σου ηλικίας!

Είναι τα όνειρά σου, είναι η παιδικότητά σου, οι επαναστάσεις σου… είναι η ωριμότητά σου, οι περιπλανήσεις σου και οι αναζητήσεις σου!

Είναι η νοσταλγία όταν λέμε «μη μεγαλώσεις ποτέ είναι παγίδα…»
Είναι η αισιοδοξία όταν λέμε «γιατί ο Μπάτμαν πάντα νικάει στο τέλος …»
Είναι η ωριμότητά όταν λέμε «καλέ μου Σάντσο, ελευθερία είναι όταν υποστηρίζεις τον κόσμο μέσα σου…»

Υ.Γ.

Αυτό είναι η απάντησή μου σε μία αγαπημένη μου φίλη που με ρώτησε χθες: «Δεν μου έχεις πει ποτέ γιατί ο Πήτερ Παν, ο Μπάτμαν και ο Δον Κιχώτης, είναι οι αγαπημένοι σου ήρωες»…

Σου είπα λοιπόν!

Advertisements