Πλημμύρισαν χθες και σήμερα τα social media με μία ερώτηση: «Που πήγε αυτή η Ελλάδα;»

Η συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου στο Καλλιμάρμαρο ήταν μία ακόμα αφορμή, για τους μεγαλύτερους να βγάλουν νοσταλγία, ενοχές και μνήμες ακούγοντας τραγούδια από κάποιες άλλες δεκαετίες που όλα ήταν πιο απλά, πιο αγνά, πιο παθιασμένα, πιο τίμια…

Πόσο συχνά αναρωτιόμαστε «που πήγε αυτή η Ελλάδα;» Και με αυτή την ερώτηση δεν ξέρω αν θύμωσα, αν στεναχωρήθηκα, ή, αν ντράπηκα!

Τα τελευταία χρόνια δεν είμαι «fun» του Νιόνιου των νεανικών μου χρόνων… Γιατί είδα τον άνθρωπο που τραγούδησε τη «Συγκέντρωση», το «φορτηγό» αλλά και τα «τραπεζάκια έξω» να υμνεί πολιτικούς που σίγουρα δεν θα έπρεπε να άξιζαν την εκτίμησή του και να γίνεται μέρος του συστήματος που τόσο πολέμησε στα νιάτα του!

Αλλά η άποψή μου, ελάχιστη σημασία έχει, μια και χθες θυμήθηκε τον καλό παλιό Νιόνιο και ανέβηκε σε μία σκηνή με τους φίλους του για καλό σκοπό…

Αλήθεια, μόνο γι’ αυτό ανέβηκε, ή μήπως και για να μας θυμίσει που πήγε αυτή η Ελλάδα και πόσο φταίμε γι’ αυτό;
Ναι βλάκα μου! Φταις και φταίω μαζί σου, για την Ελλάδα που δεν πήγε από μόνη της στο διάολο αλλά μαζί την στείλαμε!

Γιατί τότε η «συγκέντρωση της ΕΦΕΕ» είχε δύναμη, όνειρα, ελπίδα και πάθος! Γιατί η Ζωζώ ήταν μία πουτάνα στο κορμί και όχι στην ψυχή, που όλοι σεβόντουσαν (την γνώρισα την πραγματική Ζωζώ και –πιστεψέ με- είναι ακριβώς όπως σου τα λέω)! Γιατί τότε η «εθνική Ελλάδος γειά σου» ήταν αληθινή εθνική, ενωμένη και δυνατή και γιατί «τα τραπεζάκια έξω» μύριζαν Ελλάδα, μύριζαν αλήθεια, μύριζαν συναισθήματα και όνειρα!

Και τώρα αναρωτιέσαι (σε σένα το λέω 50αρη μου) «που πήγε αυτή η Ελλάδα»; Εκεί που την πήγες βλάκα μου!
Στην καταστροφή και στην παρακμή! Όχι την οικονομική καταστροφή αλλά την αξιακή παρακμή…

Γιατί με τη λαμογιά σου, με την αχόρταγη ματιά σου, με την ανάγκη σου να γίνεις κάτι που δεν είσαι (και δεν ήταν ποτέ στην κουλτούρα σου) και να αποκτήσεις πράγματα που δεν σου αξίζουν και έχασες το δρόμο! Και στο δρόμο αυτό που πήρες, διάλεξες συντρόφους που σε βόλεψαν, ηγέτες που σε κορόιδεψαν και τρόπο ζωής που δεν κέρδισες αλλά έκλεψες!

Έχασες τα συναισθήματά σου, την απλότητά σου και την αγνότητά σου… Έχασες το φιλότιμό σου (η μόνη ελληνική λέξη που δεν μεταφράζεται σε καμία γλώσσα του κόσμου)! Σταμάτησες «να ονειρεύεσαι σαν τον καραγκιόζη», βλάκα μου και έχασες την αλήθεια σου που σε έκανε να ξεχωρίζεις! Έχασες το «μαζί» και πολέμησες βρώμικα για ένα απέραντο «εγώ»! Άρχισες να ζηλεύεις, όταν είχες καταφέρει να σε ζηλεύουν…

Και τώρα αναρωτιέσαι «που πήγε αυτή η Ελλάδα»;
Εκεί που την πήγες βλάκα μου!

Χθες κάτι έγινε και αναρωτήθηκες… Πολύ θα ήθελα να δω τι θα κάνεις σήμερα μια και (υποτίθεται) ότι σε πόνεσε τόσο αυτό το «που πήγε αυτή η Ελλάδα ρε γαμώτο;»

Μην το πάρεις προσωπικά! Μπορεί όλα αυτά να τα λέω σε σένα,
αλλά ανήκω και εγώ στην άθλια γενιά που έχασε τα συναισθήματά της, την απλότητά της και την αγνότητά της! Και ντρέπομαι γι’ αυτό… Όχι για μένα, αλλά γι’ αυτό το «πράμα» που παραδίδω στα παιδιά μου και στα παιδιά σου!

 

 

Advertisements