Έβλεπα μια διαφήμιση στην τηλεόραση και έτσι ξαφνικά σκέφτηκα: «πόσο πολύπλοκο Θεέ μου…»

Και να το, το ντόμινο! Με ένα ειρωνικό χαμόγελο γύρισα πίσω στα χρόνια και συνέχισα να χαμογελάω… Και επιστρέφοντας στο 2017 συνέχισα να χαμογελάω ειρωνικά και ένα πράγμα ήρθε στο μυαλό μου;

Είμαι καλύτερος από σένα πολύπλοκε 30αρη!

Σε λίγες μέρες έχω γενέθλια! Και αν με ρωτήσεις πόσων χρόνων γίνομαι, δεν ξέρω να σου πω… Αυτό που θα μπορούσα να σου πω -ίσως- είναι πόσων χρόνων είμαι! Αστείο, ε;

Ε, ναι… Κλείνεις το ένα μάτι, ανοίγεις το άλλο και είσαι 30, 40, 50, 60, αλλά τι σημασία έχει άλλωστε;

Και θα σου πω γιατί δεν ξέρω πόσων χρόνων γίνομαι και γιατί είμαι καλύτερος από σένα!

Μεγάλος πρόλογος, ε;
Άλλα όπως μου είπε 
τις προάλλες μια φίλη
«δεν λες λέξεις, τις διηγείσαι!
Και όταν
κινείσαι προβάλλεις μια ταινία…»
(μεταξύ μας ότι ποιο ωραίο μου έχει πει γυναίκα
για τις στιγμές που με πιάνει
η πάρλα μου
ή πιάνω χαρτί και μολύβι)

Είμαι λοιπόν καλύτερος από εσένα πολύπλοκε φίλε μου και δεν έχει καμία σημασία πόσο γίνομαι αλλά πόσο είμαι, γιατί όλα αυτά τα (πολλά) χρόνια τα ζω έντονα, αυθόρμητα αλλά πάνω απ’ όλα «απλά»…

Όχι! Η ζωή μου δεν ήταν καθόλου απλή (όσοι με ξέρουν μπορούν να σου το επιβεβαιώσουν)… Η ζωή όμως ήταν απλή!

Κάτι που εσύ δεν θα το καταλάβεις ποτέ! Γι αυτό είμαι καλύτερος από σένα. Γιατί (όπως λέμε εδώ στην Ελλάδα) το «less is more», είναι αυτό που με έφερε (εμένα και πολλούς άλλους «μεσήλικες») να λέω ότι αυτό που κέρδισα όλα αυτά τα χρόνια είναι η απλότητα της γεμάτης ζωής…

Γελάς -σε βλέπω- και από μέσα σου λες «τι λέει τώρα ο μαλάκας;»
Θα σου το εξηγήσω όμως… Σιγά μη σε άφηνα έτσι! Ζω για τη στιγμή που θα καταλάβεις και θα ζηλέψεις τον «μαλάκα»!

Πρώτα λοιπόν θα σου πω τα απλά και μετά θα σε πάω στα δύσκολα!

Για πες μου λοιπόν… Πόση ώρα κάνεις να διαλέξεις μία μπύρα, ένα κρασί, έναν καφέ; Πόσες φορές δοκίμασες, μέχρι να αποφασίσεις,  πόσο διάβασες για να μπορείς να διαλέξεις ένα κρασί (ή ένα κουτί δημητριακά)  βρε αδελφέ; Και πόσα πράγματα έχασες στις διαδικασίες;

Στη δικιά μου εποχή φιλαράκο, άλλα πράγματα είχαν σημασία… Να πω «πιάσε πέντε μπύρες» και να συνεχίσω την απίστευτη συζήτηση με τους φίλους μου! Να πω «δύο ποτήρια λευκό κρασί» και να συνεχίσω να χάνομαι μέσα στο αντικείμενο του πόθου μου…

Και πίστεψέ με ελάχιστα με ενδιέφερε αν η μπύρα ήταν στο σωστό ποτήρι, αν ήταν μαύρη, γλυκιά πικρή… Και ακόμα λιγότερο αν το κρασί ήταν του ’77 ή του ‘357 και αν είχε έρθει από την Σαντορίνη ή από τα Μεσόγεια…

Απλά πράγματα! Μέτρα από πόσες μπύρες, πόσα κρασιά και πόσους καφέδες θα πρέπει να διαλέξεις και μέτρα χρόνο…

Θα μου πεις ότι είμαι ισοπεδωτικός! Καθόλου, γιατί εκτιμώ την γνώση, αλλά εκτιμώ περισσότερο τα απλά πράγματα… Μια έντονη συζήτηση με φίλους ή μία ματιά με το αντικείμενο του πόθου μου! Ε, δε γαμιέται, ας έρθει η μπύρα σε λάθος ποτήρι και ας είναι και λίγο πιο γλυκιά από όσο θα την ήθελα…

Με λίγα λόγια δεν έχανα χρόνο για να διαλέξω το πολύπλοκο…

Μπορώ να στο συνεχίσω… Να σου πω πόσα πράγματα έχασες που δεν έμαθες την πραγματική χρήση του χειρόφρενου στο αυτοκίνητο! Γιατί ακόμα και για να αποκτήσεις και να χειριστείς ένα αυτοκίνητο πνίγεσαι (γι΄ αυτό οι περισσότεροι δεν ξέρουν αν οδηγούν αυτοκίνητα… ξέρουν να τα χειρίζονται)! Για ρώτα και μας που έχουμε βγάλει κάλους στο δεξί χέρι από το χειρόφρενο για να κάνουμε τη σωστή «κωλιά» στην 2η πλατεία του Ψυχικού!

Πήγαινε πάρε ένα παγωτό… Ακόμα και το γλυκό της γιαγιάς σου, έγινε παγωτό… Ε, όχι ρε φίλε, αυτά δεν γίνονται! Το γλυκό της γιαγιάς σου είναι σε πιατάκι του καφέ, όχι στα κίτρινα ψυγεία της τάδε εταιρείας!

Ρώτα την παρέα σου τι παγωτό θέλουν… Αν τα θυμάσαι μέχρι να πας στο περίπτερο εμένα να με φτύσεις. Εμείς φιλαράκο δεν ρωτούσαμε, γιατί απλά ήταν ξυλάκι σοκολάτα, ξυλάκι κρέμα και πύραυλος! Απλά πράγματα και όποιος πρόλαβε –ας πούμε- την σοκολάτα έφαγε, αλλιώς… κρέμα!

Χάλασε; Το πέταξες! Όχι φίλε μου… Και κάπως έτσι έγινες μαλθακός, χωρίς φαντασία, χωρίς δημιουργικότητα! Εμείς ότι χαλούσε το φτιάχναμε, δεν το πετούσαμε… Γιατί το πονούσαμε και δεν ήταν τόσο εύκολο να αποκτήσουμε καινούργιο τόσο εύκολα! Έτσι αποκτήσαμε φαντασία, ψαχουλέψαμε για να βρούμε το ανταλλακτικό που θέλαμε και μετά νιώθαμε «Κύρος Γρανάζης»! (άσε θα σου πω άλλη φορά ποιος είναι αυτός)…

Και τώρα πάμε στα δύσκολα πολύπλοκε βλάκα μου!

Και ξέρεις γιατί; Γιατί όλα στην ζωή σου είναι τόσο πολύπλοκα που στο τέλος κάνεις ελάχιστα πράγματα! Θες να μιλήσουμε για φίλους, για σχέσεις, για φλερτ, για ανθρώπινη επαφή;

Σκατά τα έχεις κάνει φιλαράκο! (όχι μόνο εσύ, αλλά όλη η πολύπλοκη γενιά σου)

Τους φίλους τους διαλέγεις με βιογραφικό και Ε9… Τη «σχέση» σου με νούμερο σουτιέν και φωτογραφίες στο instagram και στο facebook και το μότο σου είναι «όσο πιο γρήγορα και εύκολα, τόσο το καλύτερο»!

Για πες μου βλάκα μου: πότε ήταν η τελευταία φορά που φλέρταρες; Πότε ήταν η τελευταία φορά που «έψαξες» ένα κορίτσι (εκτός από το facebook βεβαίως βεβαίως); Πότε άφησες σημείωμα στην κοπέλα σου ζωγραφίζοντας μία καρδούλα και όχι πληκτρολογώντας την;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρες χαρτί και μολύβι για να πεις «ευχαριστώ», «συγγνώμη» «σε αγαπάω», ή απλά «πέρασα πολύ ωραία μαζί σου»; Πότε; Για πες μου…

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έβαλες ένα μπλουτζίν ένα μακό και πήρες την παρέα σου για κάπου, που δεν είχες καν αποφασίσει;

Ναι, έκανες τη ζωή σου πολύπλοκη! Χωρίς αυθορμητισμό, χωρίς τρέλα της στιγμής, χωρίς απλότητα, χωρίς αλήθεια…

Για να βγεις πρέπει να βρεις τη στιγμή, το μέρος, το ρούχο (και αν είσαι γυναίκα; γάμα τα με μεγάλα μαύρα γράμματα), να επικοινωνήσεις στα social και μετά βλέπουμε!

Για να φας πρέπει να κάνεις όλα τα παραπάνω να διαβάσεις κριτικές να δεις τι κόσμος συχνάζει και μετά βλέπουμε!

Και για να φλερτάρεις (ξέρεις αλήθεια τι είναι αυτό;) τα social κάνουν όλη τη «βρώμικη» δουλειά, ώστε να μην χρειαστεί τελικά να… φλερτάρεις!

Βλάκα μου, ο διάολος, οι λεπτομέρειες και η μαγεία κρύβονται στην απλότητα! Και το κάνατε τόσο πολύπλοκο, που χάθηκε η μαγεία γιατί ξενέρωσε ο μάγος!

Ναι! Είμαι καλύτερος από σένα…

Γιατί δεν παίζω εκ του ασφαλούς, γιατί φλερτάρω, τρώω (ενίοτε) σκατά σε άθλιες εξόδους φαγητού, βγαίνω έξω και περνάω (ενίοτε) χάλια, κάνω σχέσεις και τρώω τα μούτρα μου, τσακώνομαι, χωρίζω, ερωτεύομαι, παθιάζομαι, απογοητεύομαι, πετάω στα σύννεφα, σηκώνομαι από κρεβάτι κάποιο πρωί (ενίοτε) και αναρωτιέμαι «τι κάνω εγώ εδώ;»!

Αλλά στο τέλος της ημέρας ή της δεκαετίας γελάω, γιατί είμαι γεμάτος! Γεμάτος απλότητα, φρικτές και υπέροχες στιγμές, αληθινούς φίλους, αληθινούς έρωτες, αληθινά πάθη αληθινές επιτυχίες και ακόμα πιο αληθινές αποτυχίες!

Ζω όμως! Ζω απλά την πολύπλοκη ζωή μου βλάκα μου!
Και σε λυπάμαι… Γιατί εσύ ζεις (όσο ζεις) πολύπλοκα την πολύπλοκη εικονική ζωή σου…

Ναι! Είμαι καλύτερος από σένα και ξανασκέφου όταν θα αναρωτηθείς «μα τι λέει τώρα αυτός ο μαλάκας», γιατί η μόνη ευχή που μπορώ να σου δώσω βλάκα μου είναι:

Άντε και εσύ σύντομα μαλάκας!

Αυτή την κουβέντα είχαμε σήμερα σε παρέα παραλίας
με ηλικιακή γκάμα από 30-60!
Την «διαφήμιση-αφορμή» την είδα προχθές το βράδυ
και αφορούσε σε ένα γαμημένο ξυλάκι παγωτό
(το οποίο παρεμπιπτόντως έφαγα
και ήταν άθλιο και τόσο, μα τόσο πολύπλοκο)

Advertisements