Θυμάσαι;

Ήταν τότε που πηγαίνοντας για τη θάλασσα έκανες μία στάση για πάγο στο Νέο Ψυχικό και μία άλλη για πιροσκί στον Γεωργιάδη στη Βάρκιζα

Τότε που δεν υπήρχαν ούτε σκίαστρα με ανάκλιντρα, ούτε ξαπλώστρες, ούτε φρέντο καπουτσίνο με μαύρη ζάχαρη! Μόνο καμιά ομπρέλα αν «έπαιζε» και φραπές για τους λίγο μεγαλύτερους!

Τότε που λίγη Nivea στους ώμους, τη μύτη και το κούτελο ήταν αρκετή για να μπεις στο νερό μέχρι να βγάλεις λέπια…

Και που το βραδάκι γύριζες καμένος από τον ήλιο αλλά δεν έβγαζες «κιχ» γιατί θα άκουγες τα εξ αμάξης από τη μάνα σου…

Και ζούσες τον βουβό σου πόνο από το κάψιμο και έβγαινες να συναντήσεις τους φίλους σου… Και η πιο δημοφιλής λέξη (από σένα και όλους τους φίλους σου) εκείνο το βράδυ ήταν το «ΜΗ»! Γιατί όλοι ήταν καμένοι και ήταν η κραυγή προστασίας από τα άγαρμπα πιασίματα και τις χειρονομίες!

Ήταν τότε που έπαιρνες το λεωφορείο της γραμμής που θα σε πήγαινε στη «ζωάρα»: στην Ωκεανίδα της Βουλιαγμένης!

Που μάζευες χαρτζιλίκι όλη την εβδομάδα για αυτό το μπάνιο αλλά και για τη φέτα το καρπούζι στο σελφ σέρβις της παραλίας… Αυτή τη φέτα καρπούζι που θα μοιραζόσουν με την «wanna be» φιλεναδίτσα σου!

Που ονειρευόσουν πότε θα της έβαζες κρέμα (και ας συχαινόσουν αυτό το γλιτσερό πράγμα που έμοιαζε με τη Nivea της μάνας σου και που σε στοίχειωνε όταν ήσουν μικρός) και θα την χάζευες με το μαγιουδάκι της και που -αν ήσουν τυχερός- θα της έδινες ένα πεταχτό φιλάκι, έτσι για να «τα φτιάξετε»!

8adc0b658d4d06e87818d5fa34c5ecd3--young-love-the-young

Και εκείνο το θερινό σινεμά (ότι ταινία και αν έπαιζε), με τις άβολες καρέκλες με τις πλαστικές πράσινες άθλιες λωρίδες που κολλούσαν στα πόδια των κοριτσιών… Ήταν όμως τόσο ωραία να βλέπεις από τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, μέχρι την Ράκελ Γουέλτς και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννι !

Ναι, δεν είχε τραπεζάκια, ουίσκι, νάτσος με λιωμένο τυρί ή «φρόουζεν» μαργαρίτα! Είχε όμως ποπκόρν, πραγματική γρανίτα φράουλα και για τους πιο παλιούς Ταμ Ταμ και Μπυράλ!

Και κάπου εκεί μάθαμε εκτός από το καλαμάκι, το σουβλάκι με διπλή πίτα που ήταν γκουρμεδιά ακόμα και τις καυτές νύχτες του Αυγούστου… Α, εννοείται με τζατζίκι, κρεμμύδι, κόκκινο πιπέρι, χωρίς πατάτες!

Ευτυχώς οι «σος» ανακαλύφθηκαν πολύ αργότερα για να πνίξουν την ανάμνηση του σωστού «ένα γύρο απ’ όλα με διπλή πίτα» στην γεύση της σος philadelphia με χαμηλά λιπαρά…

Και το οτοστόπ που το πας; Όταν ξέμενες από λεωφορείο γιατί σε είχε συνεπάρει η παρέα, το κοριτσάκι και η κουβέντα, όλο και κάπως βολευόσουνα με αυτόν που σταμάτησε και που θα σε πήγαινε παρακάτω και με τον άλλον παρακάτω μέχρι να φτάσεις σπίτι σου!

Και εκείνες οι μαγικές διακοπές, που δεν ήξερες πότε άρχιζαν και πότε θα τελείωναν! Αυτές οι διακοπές που όταν σε ρωτούσαν «πότε γυρνάς» η απάντηση ήταν «όταν τελειώσουν τα λεφτά»!

Ναι δεν είχες booking.com, δεν είχες απαιτήσεις για sea view και American breakfast… Μια παραλία έψαχνες, ένα κρεββάτι (και στα μεγάλα γλέντια έναν ανεμιστήρα), καλή παρέα και τα άλλα ερχόντουσαν στην πορεία!

Αυτά ήταν τα καλοκαίρια που πάντα θα θυμάσαι και πάντα θα νοσταλγείς…
Ήταν τα καλοκαίρια της αθωότητας!

ast2

Τι κι αν ήταν φτωχικά για τις σημερινές σου «ψεύτικες» ανάγκες; Τότε ήταν τόσο πλούσια, τόσο γεμάτα και τόσο υπέροχα απλά!

Γιατί στην πραγματικότητα δεν χρειαζόσουνα τί-πο-τα! Την παρέα σου χρειαζόσουνα… Αυτό ήταν το «αξεσουάρ» σου, αυτό ήταν το χαμόγελό σου…

Αλήθεια, που πήγαν εκείνα τα καλοκαίρια; Ή για να το πω πιο σωστά, πως καταφέραμε να χάσουμε εκείνα τα καλοκαίρια;

Advertisements