Τότε που δεν έβλεπες μπροστά σου προβλήματα αλλά περιπέτειες…

Τότε που μπορούσες να κάτσεις με τις ώρες νυχτιάτικα στις καρέκλες ενός κλειστού σουβλατζίδικου και να καταστρώσεις σχέδια για να βγάλεις το φίλο σου (ή να βγεις εσύ) από το αδιέξοδο και που στο τέλος –έχοντας βρει τη λύση στα «χαρτιά»- σηκωνόσουνα, έλεγες ένα χαμογελαστό «δε γαμιέται…» και πήγαινες για ύπνο.

Τι ύπνο δηλαδή; Με μια τέτοια φουρτούνα στο κεφάλι, που εύκολα θα μπορούσε να σου τινάξει τα μυαλά στον αέρα!

Αλλά είπαμε! «Δε γαμιέται…»

Τότε που ο «συναγερμός» ήταν ένα τηλεφώνημα, τότε που η διασκέδαση ήταν μία «πράσινη», τότε που μια ματιά και ένα μισό χαμόγελο ήταν αρκετό για να τα πεις όλα…

Τότε που δεν ντρεπόσουν να πεις: «τα έκανα σκατά και πρέπει να μου βρείς λύση» και σου ερχόταν η απάντηση: «τι μαλάκας που είσαι… εγώ στα ‘λεγα» αλλά ένα δευτερόλεπτο μετά ήμασταν εκεί για να βοηθήσουμε το μαλάκα και να τον σώσουμε από τη μαλακία!

Τότε που δεν περίμενες να σου απαντήσει το ταβάνι ή ο καθρέφτης, γιατί πάντα ήταν εκεί να σου πει: «ηλίθιε, πάλι θα τρέχουμε με τις μαλακίες σου»!

Και αμέσως μετά θα σου ερχόταν το χαμόγελο (ξέρεις με αυτό το μισό πονηρό χαμόγελο που ήταν αρκετό για να τα πεις όλα) σα να σου λέει:

«Θα τη βρούμε την άκρη ρε βλάκα, μη σκας!»…

Εντάξει, κάποιες φορές δεν την έβρισκες την άκρη αλλά, ποιος νοιαζόταν; Έβρισκες (ή καλύτερα βρίσκατε) μία άλλη «άκρη» και όλα καλά!

Ήταν ωραία τότε…

Τότε που δεν έβλεπες πρόβλημα αλλά περιπέτεια, τότε που δεν φοβόσουν τη σκιά σου, τότε που τα λάθη δεν ήταν μοιραία αλλά ωραία, τότε που έλεγες «τι μαλάκας που είμαι, σκατά τα έκανα» και αυτομαστιγωνόσουν με κοινό (γιατί τι αξία έχει να ξεφτιλιστείς χωρίς να το ευχαριστηθείς)…

Τότε που δεν έστελνες «<3» για να σχηματιστεί αυτόματα στο messenger μία καρδούλα, αλλά τη ζωγράφιζες με κιμωλία στο δρόμο έξω από το σπίτι της, ή στον τοίχο απέναντι από το παράθυρό της…

Τότε που δεν ντρεπόσουν να πέσεις στα πατώματα για τα μάτια που σε μάγεψαν (και ας ήταν για μία βραδιά) και ήσουν έτοιμος να αντιμετωπίσεις την καζούρα αυτών που θα στεκόντουσαν από πάνω σου…

Ήταν όμως ωραία τότε, γιατί οι ίδιοι που θα σε πέθαιναν στην καζούρα, ήταν έτοιμοι όχι μόνο να σε σηκώσουν αλλά και να πληρώσουν ρεφενέ τη σούρα σου, γιατί τι αξία έχει η καψούρα αν δεν γίνεις σούρα…

Και ναι ρε φίλε… Θα γινόντουσαν σούρα μαζί σου, έτσι… για την αλητεία και τα μάτια που σε μάγεψαν και ας μην τα είχαν δει ποτέ!

525573-watching-sunset-with-friends-0

 

Τι άλλαξε λοιπόν;
Μπαίνεις στον πειρασμό να αναρωτηθείς; Όχι! Και ξέρεις γιατί;

Γιατί τελικά οι πιο σημαντικές ερωτήσεις είναι αυτές που αποφασίζεις να μην κάνεις!

Και γιατί τελικά αξίζει να χαμογελάς πονηρά και να λες: «ήταν ωραία τότε»!

Γιατί ζωή δεν είναι τα χρόνια που ζήσαμε…
Γιατί ζωή είναι οι στιγμές που έχουμε να θυμόμαστε και όχι να αναλύουμε!

Advertisements