Η νέα χρονιά έκανε την είσοδό της σαν ντίβα της δεκαετίας του ’50… Λαμπερή, γοητευτική, σίγουρη για τον εαυτό της!

Κοίταξε επίμονα πίσω της χαμογελώντας πονηρά και μπήκε γεμάτη αυτοπεποίθηση, γεμάτη μυστήριο και με τον αέρα μίας πραγματικής star στη φωτισμένη αίθουσα …

Και εσύ αυτή την πρώτη μέρα του χρόνου, έχοντας γύρω σου πολύ (μα πάρα πολύ) αγαπημένους ανθρώπους πίνεις το ποτό σου και την παρατηρείς να σου κλείνει το μάτι πονηρά και να σου κάνει ένα ανεπαίσθητο νεύμα να κοιτάξεις προς τα εκεί που κοίταξε και εκείνη μπαίνοντας… προς τη χρονιά που έφυγε!

Στην αρχή δεν κατάλαβες που ήθελε να κοιτάξεις, όμως μια «ψυχή» ήρθε να διακόψει τις σκέψεις σου με μία ερώτηση:

Δεν είχε φέτος “new year’s resolutions”; Ναι δεν είχε, γιατί κάπου μέσα σου το είχες αποφασίσει από καιρό…
Αυτό ήταν! Αυτή η ερώτηση εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ξεκίνησε το «ντόμινο»…

Κάτι η ερώτηση της «ψυχής», κάτι το ανεπαίσθητο νεύμα της «ντίβας», κάτι η χαρά που ήσουν με πολύ αγαπημένα πρόσωπα και τέλος το ότι (πέρα από υγεία) δεν ήθελες να ζητήσεις κάτι από την χρονιά που μόλις είχε μπει σε έκανε να καταλάβεις!

Κοίταξες προς την μεριά που έκανε την εντυπωσιακή της είσοδο η «ντίβα» και είδες την προηγούμενη χρονιά!

Αυτό ήταν… Φέτος δεν είχε “new year’s resolutions”
γιατί (έτσι για την αλητεία) θα είχε απολογισμό!

Τι έκανες, ποιούς στόχους σου πέτυχες, ήσουν καλό παιδί (τι μαλακία και αυτή που μας έλεγαν όταν ήμασταν παιδιά για να «κερδίσουμε» το δώρο), έμεινες στάσιμος, πολέμησες, κέρδισες, έχασες και στην τελική ξόδεψες τη χρονιά που πέρασε ή την… σπατάλησες;

Απολογισμός λοιπόν…

Ήταν μία καλή χρονιά! Γιατί είχε από όλα… Σου πρόσφερε -απλόχερα- πολλά! Συγκινήσεις, απογοητεύσεις, χαρές, μικρολύπες, νέα ξεκινήματα, προ(σ)κλήσεις, προκλήσεις, κακίες, αγάπη, ένταση, ηρεμία, νίκες, ήττες  και τόσα ακόμα…

Σου έδωσε όμως και κάτι πολύ σημαντικό: Χρόνο! Χρόνο για να σκεφτείς, να παρατηρήσεις, να δοκιμάσεις και πάνω απ’ όλα να επιλέξεις…

Κατάφερες να κοιτάξεις τους άλλους στα μάτια! Απαλλαγμένος από δαίμονες και «πρέπει» είπες αυτά που σκέφτηκες, αυτά που ένιωσες, αυτά που σου άρεσαν και αυτά που σε ενοχλούσαν… Και «μέτρησες» αντιδράσεις!

Ναι ξέρω… Περνώντας τα χρόνια σταμάτησες να προσέχεις
τι λένε οι άνθρωποι και άρχισες να παρατηρείς τι κάνουν!

Μέτρησες αντιδράσεις λοιπόν…

Και ανακάλυψες τον θαυμαστό κόσμο του «βολεύομαι» (όχι ότι τον αγνοούσες, αλλά τώρα τον προκάλεσες)! Οι «κάτοικοι» αυτού του κόσμου είναι σαν τους διάττοντες αστέρες. Εμφανίζονται όταν «κάτι» θέλουν ή «κάτι» έχουν ανάγκη και μετά εξαφανίζονται με τον ίδιο –ακριβώς- τρόπο που εμφανίζονται!

Τα προηγούμενα χρόνια σε ενοχλούσαν, σε θύμωναν σε φρένιαζαν… Αυτό που κατάφερες τη χρονιά που πέρασε είναι ότι έπαψαν να σε ενοχλούν, γιατί δεν άκουγες πια τι έλεγαν (οι κάτοικοι του «βολεύομαι» ξέρουν να μιλάνε πολύ ωραία) αλλά τους παρατηρούσες και έτσι εκπαιδεύτηκες να τους καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή…

Καλοδεχούμενοι λοιπόν…

Σαν ανώδυνοι επισκέπτες, περαστικοί, με ημερομηνία λήξης (άλλωστε τα πάντα έχουν ημερομηνία λήξης ακόμα και το πλαστικό)! Έμαθες να μην επενδύεις πάνω τους, ούτε να περιμένεις κάτι από αυτούς, απλά να διασκεδάζεις, (άντε κάποιες φορές και να απολαμβάνεις) την παρουσία τους!

Διασκέδασες τρομάζοντάς τους, κοιτώντας τους στα μάτια και λέγοντας τους τις δικές σου αλήθειες, αυτά που πιστεύεις, αυτά που θέλεις και αυτά που δεν θέλεις… Και είχε μεγάλη πλάκα γιατί αποσυντονίζονταν μια και δεν είναι μαθημένοι στην άδολη, ωμή «αλήθεια»!

Ναι ήταν μια καλή χρονιά… Γιατί τη χρονιά που πέρασε δεν ήσουν «καλό παιδί»! Δεν έκανες χάρες, δεν έκανες πράξεις «υποχρέωσης», δεν έψαξες απεγνωσμένα να βρεις δικαιολογίες. Γιατί τη χρονιά που πέρασε έκανες αυτό που ένιωθες, αυτό που ποθούσες, αυτό που ταίριαζε στα «πιστεύω» σου, στην ηθική σου και στα «θέλω» σου.

Και όλα αυτά τα έκανες σαν καλός τρομοκράτης! Γιατί τα δήλωσες, τα υπερασπίστηκες και τα εξήγησες… Και το σημαντικό είναι ότι δεν σε ενδιέφερε ποιος το κατάλαβε!

Και εδώ μπαίνει το «καλό» (ή «κακό») παιδί! Όχι, δεν ήσουν «καλό» παιδί… Βλέπεις είναι πολύ παρεξηγημένος ο όρος «καλό». «Καλό» είναι το υπάκουο, αυτό που δεν λέει «όχι» και πάει ανάλογα με το «ρεύμα»…

Ε, καμία σχέση! Ούτε με το ρεύμα πήγες, ούτε υπάκουος ήσουν,
ούτε τα «ναι» σου ήταν πολλά… Τώρα αν αυτά σε έκαναν «κακό» παιδί,
τότε «ζήτω τα κακά παιδιά»!

Ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα; Ότι ο περισσότερος κόσμος χάνει τα λόγια του, (όταν έρχεται ή ώρα να διαφωνήσει, να διεκδικήσει, να εκφραστεί, να πει «όχι» και να γίνει λίγο «ανυπάκουος»), γιατί διακυβεύονται πολλά… Και ο καθένας νομίζει ότι έχει πολλά να χάσει. Έτσι φοβάται μήπως πει πολλά ή μήπως πει κάτι λάθος. Και τελικά το μόνο λάθος που κάνει είναι να μην πει τίποτα! Μέχρι που υποκύπτει σε αυτό που νομίζει ότι είναι «καλό»…

Ναι ήταν μια καλή χρονιά… Και αν τελικά ήσουν «κακό» παιδί, το επέλεξες και όποιος ήθελε να καταλάβει, κατάλαβε! Και στο «έμπα» της νέας χρονιάς είσαι ήρεμος και χαρούμενος γιατί ξέρεις ότι υπάρχουν γύρω σου άνθρωποι που σε αγαπάνε και σε κάνουν παρέα για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που θέλουν να είσαι…

Και τώρα που σκέφτεσαι όλα αυτά, απαλλαγμένος από τα «θέλω για τη νέα χρονιά» ξέρεις ότι πολλοί κατάλαβαν αλλά ελάχιστοι θα το παραδεχτούν.

Γιατί απλά, νομίζουν ότι έχουν πολλά να χάσουν,
τη στιγμή που δεν έχουν κερδίσει (τίποτα) ακόμα…

Καλή χρονιά!