Είμαι πολύ δύσκολος στην κριτική… Αποφεύγω να κρίνω και να βγάλω «συμπεράσματα», όχι γιατί φοβάμαι μήπως κάποια στιγμή κριθώ (έχω φάει στη μούρη πολύ κριτική),

αλλά γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος στη ζωή του και τι μπορεί να κρύβει στην ψυχούλα του.

Οι σχέσεις μας είναι σαν τη θάλασσα! Πρέπει να βουτήξεις μέσα της,
για να δεις τι κρύβεται κάτω από ένα ωραίο κύμα ή μια υπέροχη λαδιά…

Νομίζεις ότι είσαι «θαλασσόλυκος», νομίζεις ότι ξέρεις τα νερά, νομίζεις ότι αυτό που φαίνεται στην επιφάνεια είναι αυτό που κρύβεται από κάτω! Πόσο λάθος έχεις βλάκα μου…

Θα μου πεις, γιατί στα λέω πάλι όλα αυτά…

Στα λέω γιατί θέλω να σε προλάβω, να σε «προστατέψω» από το να κάνεις λάθη που θα σε κάνουν να ντραπείς για την εύκολη και ίσως, την άδικη κριτική σου!

Ναι, δεν κρίνω ανθρώπους… λέω τη γνώμη μου μόνο για ανθρώπους που ξέρω τόσο καλά όσο τη συνείδησή μου!

Αυτό όμως, δεν με εμπόδισε από το να πάρω ένα μάθημα
(τα μαθήματα να τα τιμάς!!!) από έναν άνθρωπο
που -χωρίς να τον ξέρω ιδιαίτερα καλά- εκτιμώ και σέβομαι.

Με τον άνθρωπο αυτό χαθήκαμε για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν υπήρχε κάποιος ιδιαίτερος λόγος, απλά «χαθήκαμε»! Δεν μπήκα στη διαδικασία του «τι, πως και γιατί». Άλλωστε τι νόημα θα είχε; Όχι, δεν κάνω τον «υπεράνω», αναρωτήθηκα αλλά, μέχρι εκεί… Έχω μάθει στη ζωή μου, (κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια) ότι όταν κάποιος σου λέει «έχω τα δικά μου» και δεν θέλει να μιλήσει είναι –τουλάχιστον- ανόητο, να τον πιέσεις…

Αραιά και που μιλούσαμε…

Κάπως έτσι μιλήσαμε και χθες! Και κάπου, μεταξύ του «τι κάνεις» και «πως είσαι» ο συγκεκριμένος άνθρωπος με αφοπλιστική ειλικρίνεια (και απέραντο θάρρος) μου εξομολογήθηκε γιατί «χαθήκαμε»…

Έμεινα άφωνος, ντράπηκα, αισθάνθηκα πολύ μαλάκας (έστω και αν δεν είχα κάνει καμία κριτική) και ένιωσα την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη!

Ο άνθρωπος αυτός κουβαλάει έναν σταυρό που –πίστεψέ με- δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσες εσύ και εγώ να τον κουβαλήσουμε… Και τον κουβαλάει με αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό, δύναμη και θάρρος!

Και εσύ, μπαίνεις στο τριπάκι να κρίνεις εύκολα, να καταδικάσεις γρήγορα και να χαρακτηρίσεις αβίαστα, ότι δεν σε βολεύει, ότι σου πληγώνει τον ηλίθιο εγωισμό και ότι δεν καταλαβαίνεις!

Γιατί απλά δεν ξέρεις… και το χειρότερο απ’ όλα, γιατί
νομίζεις ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από εσένα
και δεν σκέφτεσαι έξω από τον γαμημένο εγωισμό σου!

Ναι, η χθεσινή κουβέντα ήταν ένα ακόμα μάθημα και σε ευχαριστώ γι’ αυτό!

Μην κρίνεις λοιπόν βλάκα μου εύκολα… Δεν ξέρεις (και ίσως δεν θα μάθεις ποτέ) τι κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος στη ζωή του!
Μην είσαι βιαστικός να καταδικάσεις ανθρώπους και συμπεριφορές γιατί κάποιες φορές αυτά που εσύ λες «πρόβλημα» μπορεί να είναι γελοία, μπροστά σε αυτά κάποιος άλλος βιώνει! Μην ξεχνάς ότι δεν είσαι «το κέντρο του κόσμου» βλάκα μου…

Και –πίστεψέ με- αν κάποτε καταφέρεις να βάλεις κάποιον άλλον στο «κέντρο του κόσμου ΣΟΥ» (έστω και για λίγο) τότε και μόνο τότε, θα μάθεις να σέβεσαι, να μην κρίνεις και να γίνεις καλύτερος άνθρωπος…

Αυτά τα ολίγα, με ένα μεγάλο ευχαριστώ στον άνθρωπο
που χωρίς καμία υποχρέωση μου έδωσε ένα ακόμα μάθημα
και έναν ακόμα λόγο να τον εκτιμώ και να τον σέβομαι…