Πόση «αλήθεια» μπορεί να αντέξεις; Πόσες «εκ βαθέων εκμυστηρεύσεις» μπορείς να ακούσεις;

Πώς μπορείς να τα κάνεις αυτά χωρίς «πλάνο» και «δεύτερες σκέψεις»; Πόσο έτοιμος/η είσαι «να σε πάρει και να σε σηκώσει»;

Eίναι κάποιες στιγμές ρε φίλε που σε βασανίζουν στις 4 το ξημέρωμα και που δεν ξέρεις αν θέλεις να πιάσεις χαρτί και μολύβι, ή να χαθείς σε αυτές τις σκέψεις σου, να παραδεχτείς -χαμογελώντας πονηρά και κωλοπαιδίστικα- ότι νικήθηκες «κατά κράτος» και να ανυπομονείς για την επόμενη φορά…

Γιατί το θέμα είναι να ζεις, να επικοινωνείς, να περιμένεις και να προσμένεις, να προκαλείς και να προσκαλείς…

Γιατί το θέμα είναι ότι «δεύτερη ζωή δεν έχει»!

Και αν είσαι τυχερός να «νικηθείς», χαμογέλα και ζήσε το, μέχρι το τέλος! Και να προ(σ)καλείς μια τέτοια «ήττα» και να ανυπομονείς για την επόμενη «μάχη» σου…

Ακαταλαβίστικα, ε; (σίγουρα τώρα σκέφτεσαι: «τι γράφει αυτός νυχτιάτικο;»)
Βλάκα μου, αντί να σκέφτεσαι τι γράφω, σκέψου τι «διαβάζεις»!

Για πες μου λοιπόν, πότε ήταν η τελευταία φορά που σε νίκησαν «κατά κράτος», πότε ήταν η τελευταία φορά που μία υπέροχη φωνή σε «κατασπάραξε» με αλήθειες και ένα ζευγάρι αεικίνητα χέρια, σου έβαλε τους «υπότιτλους» σε όσα (καταιγιστικά) άκουγες τη στιγμή που δύο πανέμορφα μάτια σε «σταύρωσαν»;

Άσε, μη μου πεις… θα σου πω εγώ!

Η τελευταία φορά ήταν πριν από πολύ καιρό (και αν…)! Γιατί ήσουν πολύ απασχολημένος, να είσαι βολεμένος, ήσουν πολύ αλλού για να μπορέσεις να δεις, να καταλάβεις να αφήσεις στη μπάντα τα «θέλω» σου!

Ήσουν πολύ απασχολημένος να κάνεις σχέδια και ασκήσεις επί χάρτου… Να βάζεις όρους και κανόνες, να βάζεις στόχο και σκοπό… Να ψάχνεις, χωρίς να το καταλαβαίνεις, το «θύμα» για να νιώσεις θηρευτής!

Και ήσουν πολύ δειλός για να παραδεχτείς ότι ΕΣΥ δεν ήσουν έτοιμος να… εκτιμήσεις την «ήττα» σου!

Αν λοιπόν βλάκα μου, δεν θέλεις η «τελευταία φορά» να είναι μία μακρινή ανάμνηση (γιατί είπαμε, δεύτερη ζωή δεν έχει), κάνε κάτι γιατί…

Δεν μπορεί τα «θέλω» σου να είναι το κέντρο του κόσμου, ούτε οι δαίμονές σου καλύτεροι από τους άλλους… (θες να μιλήσουμε για δαίμονες;)

Δεν μπορεί να ακούς μόνο για να απαντήσεις ή να μην ακούς καθόλου! Μάθε να κάνεις παρέα, να μοιράζεσαι, να διαφωνείς και να τσακώνεσαι! Να διεκδικείς και να υποχωρείς… Μάθε να μην στήνεις «σκηνικό» για να μπεις μέσα, αλλά μάθε να μπαίνεις σε όποιο σκηνικό βρεθείς…

Μάθε να «μιλάς»… Όχι απλά για να πεις κάτι (αν δεν έχεις κάτι να πεις μην ενοχλείς τις λέξεις) αλλά για να πεις τις αλήθειες σου και να τιμήσεις τις αλήθειες των άλλων…

Μάθε να μην αγαπάς αυτό που θα ήθελες να είσαι και μην κάνεις τους άλλους να αγαπούν κάτι που θα ήθελαν να είσαι. Αγάπα αυτό που είσαι και μόνο έτσι θα κάνεις και τους άλλους να σε αγαπήσουν.

Μάθε να μην υποκύπτεις σε αυτό που νομίζεις καλό!

Μάθε να μην χάνεις τα λόγια σου επειδή νομίζεις ότι διακυβεύονται πολλά… Δεν διακυβεύεται τίποτα και δεν έχεις τίποτα να χάσεις, μόνο να κερδίσεις! Ο φόβος σε καταναλώνει. Σταμάτα λοιπόν, να φοβάσαι μήπως πεις πολλά ή, μήπως πεις κάτι λάθος. Το μόνο λάθος είναι να μην πεις τίποτα!

Μάθε να είσαι «εσύ» (άλλωστε όλοι οι άλλοι ρόλοι είναι πιασμένοι)… γιατί μόνο «εσύ» είσαι αλήθεια, γιατί μόνο «εσύ» θα αντέξεις στο χρόνο, γιατί μόνο «εσύ» δεν θα είσαι απασχολημένος καταστρώνοντας σχέδια και ίσως -λέω  ίσως-, «εσύ» κάποια στιγμή καταφέρεις να δεις το ξωτικό που θα έρθει να σε… σαρώσει, χαμογελώντας πονηρά και κωλοπαιδίστικα!

Τόσο απλά βλάκα μου!