Είναι και αυτές οι μικρές όμορφες συζητήσεις (από το πουθενά)… που σε πάνε «μπροστά», σε γυρίζουν «πίσω» σε ταξιδεύουν κάπου αλλού! Εκεί που συναντάς μονόκερους, ξωτικά, δράκους, δαίμονες και εφιάλτες…

Ήταν μια συζήτηση με… μουσική! Είδα ένα post με ένα πολύ όμορφο τραγούδι, το άκουσα και κουβέντα στην κουβέντα («άκου αυτό», «άκου και αυτό») φτάσαμε σε ένα τραγούδι που εμένα μου αρέσει πάρα πολύ και μου λέει:

«Δεν μου πολυαρέσει! Μου θυμίζει (μου εξήγησε)…
οπότε δεν θέλω να το ακούω!»

Και έτσι απλά η κουβέντα έγινε μουσικές, μνήμες, εικόνες και «θέλω» ντυμένα με νότες. Έμεινα με το ακουστικό στο αυτί και ξεκίνησα να δουλεύω ακούγοντας ότι τραγούδι έπαιζε (randomly) το youtube μετά από το τραγούδι που μου είπε να ακούσω λέγοντας: «άκουσέ το αυτό το τραγούδι, είναι ξεκάθαρα εγώ»

Τελείωσα τη δουλειά μου, και συνέχισα τη μέρα μου με το ακουστικό ακόμα στο αυτί, διαλέγοντας που και που τραγούδια πιάνοντας κάθε τόσο τον εαυτό μου να χαμογελάει, να κατσουφιάζει, να θυμάται, να θυμώνει, να χαίρεται…

Και κάπου εκεί κατάλαβα (λάθος λέξη, η σωστή είναι «συνειδητοποίησα») ότι η ζωή μας όλη είναι ντυμένη με μουσικές! Και αν δεν είναι, έτσι θα έπρεπε να είναι…

Λες και εκείνο το «άκουσέ το αυτό το τραγούδι, είναι ξεκάθαρα εγώ»,
με έβαλε (με το «έτσι θέλω») σε ένα σινεμά που τα είχε όλα!

Και όλες οι «σκηνές» είχαν μουσική! Είχαν μνήμες ή όνειρα είχαν μονόκερους, ξωτικά, δράκους, δαίμονες και εφιάλτες…

Και συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν σκέφτηκα «αυτό το τραγούδι δεν θα το ακούσω ποτέ ξανά, γιατί μου θυμίζει…»! Γιατί πολλές φορές το άκουσα και πολλά ακόμα –ακόμα και αν τα μισούσα- γιατί μου «θύμιζαν». Άλλες φορές καλές στιγμές, άλλες δύσκολες άλλες εφιαλτικές! Και τις «έζησα» ξανά και χαμογέλασα και θύμωσα και έβρισα και χάρηκα και έκανα σχέδια και πείσμωσα…

Και ανακάλυψα ότι όλα αυτά που δεν θες να ξαναζήσεις και όλα αυτά που θες να ζήσεις (αν, εφόσον και όταν) είναι ντυμένα με μουσικές…

Γιατί είτε το θες είτε όχι βλάκα μου και το παρελθόν σου θα «ξαναζήσεις» και όνειρα θα κάνεις… Το παρελθόν σου σε έφερε στο σήμερα. Και αν θες να το αντιμετωπίσεις, να το πολεμήσεις να το νικήσεις ή να το σκοτώσεις βάλτου μουσική, μιά και η εικόνα είσαι εσύ!

Γιατί αν το θελήσεις υπάρχει κομψότητα στο παρελθόν…

Σε σένα μιλάω λοιπόν βλάκα μου… Σε σένα που τρέμεις το παρελθόν σου και όταν αναγκάζεσαι να το «ξαναζήσεις» το βλέπεις σας ασπρόμαυρη βουβή ταινία για να βιώσεις με μιζέρια το άθλιο δράμα σου (αν είναι να το ζήσεις κάντο με μεγαλοπρέπεια ρε!)

Σε σένα μιλάω που δεν ζεις τα όνειρά σου σαν αμερικανιά (υπερπαραγωγή) με «happy ending» ή σαν καταιγιστική περιπέτεια που «ο Batman πάντα κερδίζει στο τέλος», αλλά σαν άθλια ελληνική βιντεοταινία του ’70-’80.

Σε σένα λοιπόν  μιλάω και σου λέω «ντύσε» τη ζωή σου με μουσική!  Και αν μισείς κάτι από το παρελθόν σου να του «δώσεις» νότες… Και αν θέλεις να τα βάλεις με τους δαίμονες και τους εφιάλτες σου, να τους «πολεμήσεις» με μουσική… Και αν θέλεις να ονειρευτείς μονόκερους και ξωτικά να τους «ντύσεις» με νότες.

Σταμάτα λοιπόν να βλέπεις γλυκανάλατες βουβές
ασπρόμαυρες ταινίες! Και σου υπόσχομαι ότι αν βάλεις τις νότες
θα «πάρεις» πίσω το χρώμα και την περιπέτεια…

Και –πίστεψέ με- έτσι, «ο Batman πάντα κερδίζει στο τέλος»! Γιατί αυτό που έζησες είναι περιπέτεια και αυτό που θα ζήσεις ΠΡΕΠΕΙ να είναι περιπέτεια…

Αντί επιλόγου… (γιατί «ζούμε» το καλοκαίρι μας)