-«Πολύ δύσκολο πράγμα να έχεις κόρη… Τη μεγαλώνεις και κάποια στιγμή φεύγει»!

Πόσες φορές δεν έχω ακούσει αυτές τις ανοησίες από μπαμπάδες που είναι… ομοιοπαθείς με μένα! Και κάθε φορά που τους ακούω γελάω…

-«Γιατί γελάς ρε μαλάκα; Εσύ δε στεναχωριέσαι που την μεγαλώνεις και μετά σου φεύγει και την χάνεις»; Αυτό είναι (με μαθηματική ακρίβεια) το πρώτο πράγμα που ακούω…

Και αν θέλω να διασκεδάσω με τον «πόνο» τους, απαντώ: «πως κάνεις έτσι μωρέ; Πάρε ένα φυτό να το μεγαλώσεις και να είσαι σίγουρος ότι δεν θα ΣΟΥ φύγει…» και εκεί τελειώνει η συζήτηση με ένα: «ε, καλά τώρα… είσαι μαλάκας»! (πάλι με μαθηματική ακρίβεια)

Τελικά εγώ είμαι ο μαλάκας; Όχι, βλάκα μου, την κόρη σου δεν την μεγαλώνεις εσύ!

Η κόρη σου μεγαλώνει και εσύ μεγαλώνεις μαζί της και αν είσαι τυχερός, θα της διδάξεις «λίγη» ζωή και θα σου διδάξει τη ζωή ολόκληρη…

Και ξανά «όχι» βλάκα μου… Ούτε σου φεύγει, ούτε τη χάνεις!

Απλά ανοίγει τα φτερά της και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κάτσεις αναπαυτικά και να τη δεις να μεταμορφώνεται από κοριτσάκι σε γυναίκα και να παίρνει τη ζωή στα χέρια της!

Και να είσαι χαρούμενος και περήφανος… Γιατί ούτε σου φεύγει, ούτε τη χάνεις! Να είσαι ευτυχισμένος και περήφανος που έζησες, ζεις και θα συνεχίσεις να ζεις για να βλέπεις το «κοριτσάκι της ζωής σου» να γίνεται η «γυναίκα της ζωής σου»!

Γιατί έζησες τα πρώτα βήματα, τις πρώτες αταξίες… Έζησες τους πρώτους της έρωτες (ξέρεις, τότε που σου έφυγε η ψυχή, αλλά «ήρθε στη θέση της» όταν την είδες να χαμογελάει αφηρημένα)… Έζησες τις μικρές αθώες συνωμοσίες που έκανες μαζί της, για να πείσεις τη μάνα της να κάνει «πίσω»… Την κακόμαθες και συνεχίζεις όποτε μπορείς να το κάνεις γιατί αυτό σε κάνει τόσο ευτυχισμένο!

Γιατί ζεις τις στιγμές που παίρνει πια αποφάσεις για τη ζωή της, που έχει άποψη και επιχειρήματα, που βάζει τα πράγματα σε «τάξη» όπως μόνο εκείνη ξέρει και που σε παίρνει ξαφνικά για να πάτε να πιείτε ένα ποτό να πείτε τα δικά σας ή ακόμα για να πάτε στα Jumbo να πάρετε σαχλαμάρες (και σε κάνει τόσο χαρούμενο)…

Γιατί ζεις τις στιγμές που κάνετε παρέα, που σου βάζει «χέρι» όταν κάνεις μαλακίες (όπως έκανες και εσύ όταν ήταν ακόμα το «κοριτσάκι της ζωής σου»), γιατί ζεις τις στιγμές που σου λέει τα νέα της (τα καλά αλλά ακόμα και τα κακά) και μαθαίνεις και τα νέα των φίλων της γιατί τους ξέρεις όλους από παιδιά (τι ευτυχία να σου γνωρίζει το παιδί σου τους φίλους του) και πού αν κάποιος την… πειράξει θα τους πει κουνώντας πονηρά το δάχτυλο: «θα φωνάξω τον μπαμπά μου» για να σκάσουν όλοι στα γέλια…

Ζεις την μαγική στιγμή που δεν ζητάει πια τη συμβουλή σου, αλλά θέλει να ακούσει την άποψή σου και έχεις μια «ησυχία» γιατί ξέρεις ότι θα συμβουλέψει εκείνη πια, όχι μόνο τον μεγάλο της αδελφό (που του έχει και αδυναμία), αλλά ακόμα και εσένα όταν τα πράγματα είναι πολύπλοκα για σένα αλλά τόσο απλά για εκείνην…

11109491_10205299168131449_7820092970036628762_n

Γιατί ζεις και θα ζείς, όχι για να σου νιαουρίζει και να σου λέει πόσο σε αγαπάει και να σε παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο για να μην γκρινιάξεις, αλλά γιατί σε κάνει τόσο χαρούμενο όταν σου στέλνει κάθε τόσο ένα μηνυματάκι που έχει 4 λέξεις αλλά κρύβει όλη την αγάπη του κόσμου:

«Τι κάνεις μπαμπά μου;»

Για όλους αυτούς τους λόγους βλάκα μου, γελάω με τα κτητικά σου και το ηλίθιο δράμα σου όταν μου λες: «Πολύ δύσκολο πράγμα να έχεις κόρη… Τη μεγαλώνεις και κάποια στιγμή φεύγει»!

Γιατί εγώ έζησα, ζω και θα συνεχίσω να ζω καμαρώνοντας το «κοριτσάκι της ζωής μου» που έγινε «γυναίκα της ζωής μου» να ζει τη δική της (πραγματική) ζωή και να της εύχομαι κάθε χρόνο τέτοια μέρα:

«Χρόνια υπέροχα κορούλα μου με ότι ποθείς και ότι επιθυμείς στη ζωή σου»

(ε, και όποτε χρειαζόμαστε ο ένας
τον άλλον… ξέρουμε εμείς!)